Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van Poste de santé maternité Thierry Sabine
Poste de santé maternité Thierry Sabine

28 oktober 2018
Afbeelding van Care for natural, behandeling brandwonden
Care for natural, behandeling brandwonden

28 oktober 2018
Afbeelding van Smartphone over?
Smartphone over?

28 oktober 2018
 
 
 

Zondag 12 oktober 2014

 
15 oktober 2014
Ik wordt meerdere malen naast mijn luchtbed wakker en ben al voor de wekker klaar om op te staan, het is kwart voor zes en ik ga er uit. Het is nog pikdonker als ik uit mijn tentje kruip en er is nog niemand op. Lekker ik kan kiezen welke toilet of douche ik ga gebruiken en als ik er uit kom is er nog niemand. Ik rol mijn slaapzak alvast op en laat mijn luchtbed leeglopen, dan hoor ik gemompel de heren zijn ook wakker. Het is komisch om te zien hoe de heren opgepropt in hun tentje liggen, ik moet er om lachen.
We komen nu echt in actie want ons kampement moet opgebroken worden, om acht uur moeten we gaan rijden. Ik ga kijken of er al brood is, er blijkt een personeelslid vlak naast de broodkist te slapen en hij schrikt wakker van mij als ik de kist open schuif. Er zit geen brood in de kist, wel allemaal kleding. Nee zegt de slaperige jongeman er is nog geen brood, ik zeg oké geen probleem ik kom zo wel terug. Als ik terug kom is er nog geen brood en de jongeman ligt weer lekker onder zijn dekentje. Dan loop ik straks nog wel een keer. Derde keer, de jongeman is wakker, maar er is nog steeds geen brood, sorry sorry, de baas slaapt nog en daarom is er geen brood. Als ik voor de vierde keer kom dan begint hij zich al te verontschuldigen want zijn baas slaapt nog steeds!
Cor moet naar de garage en neem brood voor ons mee, even later zie ik de baas met een zakje brood rondlopen, hij raakt het niet kwijt wij hebben al!
We vertrekken en worden uitgezwaaid door een andere groep die ook op de camping staan en daar gaan we dan weer. We rijden eerst een stuk asfaltweg door allerlei dorpjes en vervolgens komen we in zanderig terrein terecht waar we al slingerend doorheen moeten, dit geeft het echte Sahara gevoel. De natuur wisselt weer sterk, we komen alles tegen ook weer de prachtige zandduinen, oranjebruin van kleur waar we lunchen in een berber overnachtingsplek voor de toeristen. Het ziet er geweldig uit, allemaal bruine tenten een cirkel geplaatst met gekleurde tapijten voor de ingangen als deur. Het hele middenplein tussen de tenten ligt bezaaid met gekleurde tapijten en bankjes waar je op kunt liggen, het is er alleen wat zanderig. Wij lunchen in de grote tent met uitzicht op de zandduinen die met hun scherpe lijnen een prachtig decor vormen tijdens onze lunch. We eten Marokkaanse salade en een omelet uit de tajine als toetje krijgen we overheerlijke zoete schijven sinaasappel met daarop een beetje kaneel.
We vervolgen onze tocht, het is alsof we door een bos van planten rijden waarvan de bladeren op koolbladeren lijken en er hangen groene vruchten aan. Het zijn planten die we alleen maar in de woestijn zien en we zijn benieuwd of je die vruchten kunt eten. Als we het navragen bij de gids zegt hij dat die levensgevaarlijk zijn en dat je er dood van gaat. We passeren af en toe een kleine karavaan van kamelen die volgepakt zijn met allerlei spullen, de drijver loopt er naast. Dit is toch het beeld wat je hebt bij de woestijn en dan zie je het ook nog in ’t echt, wow. We komen aan bij het Iriki meer een immens groot meer wat nu alleen nog maar zand bevat en waar we makkelijk met zijn allen naast elkaar kunnen rijden als we dat willen. Midden op het zandmeer heeft Cor pech, maar onze Belgische wegenwachtvrienden lossen het weer op, wat zijn we blij met die jongens Ineens verandert de natuur compleet en wordt het alleen maar rotsachtig, grote stenen liggen op de route en we hobbelen er langzaamaan overheen, we schudden van links naar rechts en op en neer. En het gaat maar door, het gaat maar door en het gaat maar door. We kunnen geen rotsblok meer zien, maar we zijn er nog niet. Na uren hobbel de bobbel komen we aan in de bewoonde wereld (Foum Zguid) en we rijden op een asfaltweg, hoe blij kun je zijn met een asfaltweg. De gids stap uit, vanaf hier gaan we verder zonder gids, Cor stelt voor nog door te rijden naar Tata, want morgen staan ons al een flink aantal kilometers te wachten. Cor heeft zich alleen vergist in de tijd en de kilometers blijken ook wat meer te zijn dan 100 km. Bekaf komen we om 22.00 uur aan in Tata waar ons een top camping staat te wachten. De hele ondergrond van de camping is van beton hoe krijgen we daar haringen in? Er staat een leeg gebouwtje waar het een vieze bende is, een deel lijkt wel een soort keukentje waar de bananenschillen en andere troep gewoon rondslingert. We lopen mee met “de beheerder” en via een tussendoortje komen we bij een groot zwembad uit waar ze ook kamers verhuren. Misschien is dat dan een optie, maar wat blijkt alle kamers zijn de dag ervoor verhuurd geweest en nog niet schoongemaakt dus mogen we daar dan voor een speciale prijs in. Ja gekke Gerritje moeten we gaan betalen om in een beslapen bed te liggen, ik krijg al jeuk als ik er aan denk. Dat wordt dus toch de tent opzetten. Met behulp van de koplampen van Fleurtje hebben we vrij snel de tenten staan en eten we nog een soepje en wat brood met kaas. We zitten uitgeteld naast elkaar en duiken niet snel daarna ons bed in, op naar dromenland.