Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van Poste de santé maternité Thierry Sabine
Poste de santé maternité Thierry Sabine

28 oktober 2018
Afbeelding van Care for natural, behandeling brandwonden
Care for natural, behandeling brandwonden

28 oktober 2018
Afbeelding van Smartphone over?
Smartphone over?

28 oktober 2018
 
 
 

Zaterdag 18 oktober

 
20 oktober 2014
Zaterdag 18 oktober 2014

 

Ik wordt wakker van het ruisen van de zee en hier en daar wat gerommel van een team dat al in de benen is. Het voelt een beetje zanderig maar ik heb toch lekker geslapen.

We ruimen de spullen bij elkaar want we moeten om 9.00 uur vertrekken. We hebben nog brood maar daar kunnen we een moord mee plegen, we eten alle drie een klein stukje wat nog redelijk zacht is en dan gaan we over op de melk en muesli. We drinken koffie en kunnen er weer tegen aan. We beginnen de dag met graven en duwen want er staan nog twee teams vast. We hebben er weinig vertrouwen in maar we moeten wel. Ineens wordt het vertrek met een uur uitgesteld, beter waarschijnlijk. We hopen dat het water dan wat meer naar beneden is gezakt en we beter het strand over kunnen. Rond de 10 uurmoet het feest beginnen en gaan we proberen te rijden. Voor het zover is dat we echt weg kunnen is het al bijna 11 uur. Het is heet op het strand, de temperatuur gaat dik over de 40 graden. We moeten uit gaan kijken met de benzine want we hebben nog maar een kwart tank en moeten nog flink wat kilometers afleggen. T&T worden gesleept over het strand en wij rijden er zelf over heen. Het gaat beter dan we allemaal verwachten en we rijden soepeltjes over het strand. Als het water terugtrekt dan is het zand daarna keihard en kun je er goed over heen. Het is een mooi gezicht als die auto’s achter elkaar over het strand. Op een gegeven moment moeten we weer omhoog en bij een piepklein vissersdorpje komen we weer bij de weg. Hier gaat iedereen de banden weer oppompen want het is nu verder alleen maar verharde weg. Onmiddellijk worden we belaagd door allemaal vrouwen en kinderen die cadeaus willen hebben. Dit zijn altijd de moeilijke momenten. Als je ze ziet staan zou je onmiddellijk de hele inhoud van je auto geven, maar er volgen nog zoveel dorpjes met ook allerlei mensen die niets hebben.

Het probleem is ook dat je niet één iemand kan geven, dan moet je ze allemaal wat geven en zoveel hebben we niet bij de hand. We worden weer omring door de militairen die nu zijn uitgestapt en de mensen van ons afhouden. Ik raak in gesprek met de kapitein die verteld dat ze ons tot Rosso (de grensplaats) begeleiden. De militairen worden wel afgelost en ineens blijkt het aantal wagens te zijn verdubbeld het barst nu van de militairen verdeeld over 14 auto’s. De motor die (voorlopig) niet kan rijden vanwege een lekke band staat al sinds gisteren bij de militairen op de wagen en moet er nu af. Dat is nogal een spektakel want het ding is zwaar en moet vervolgens bovenop de auto van team Bresla worden vastgebonden om de rest van de route te worden vervoerd. Na vereende krachten ligt de motor op de auto en kan die worden vastgebonden. We kunnen weer, nog 105 kilometer tot Nouakchott de hoofdstad van Mauritanië. We mogen ongehinderd door alle controleposten, handig die begeleiding!

Eenmaal in Nouakchott stoppen we bij hotel Emira, daar zijn de teams die zijn doorgereden. Wij besluiten daar ook de kamer te boeken en dat is een goed keuze. Bijna alle teams logeren in Samira waardoor het hotel bijna vol is. Het ziet er goed uit, de vloer glimt en de kamers zijn ook schoon. Wij hebben een balzaal als kamer het is niet normaal zo groot. En dan genieten van de douche, ik heb me in jaren niet zo schoon gevoeld, wat kan een koude douche lekker zijn! We voelen ons alle drie weer een stuk beter, alleen de airco doet het niet en het is bloedheet in de kamer, bijna 35 graden.

We gaan er wat van zeggen en het ding blijkt kapot, we krijgen een andere kamer. Alleen is dat een suite er er moeten bedden bij. Ik mazzel, ik mag in een balzaal van een slaapkamer en de heren liggen op de grond in het woongedeelte waar de bar is. Daarna gaan we eten en we mogen kiezen uit vis of kip, ik kies voor de vis en die is heerlijk vers. Verder is het witte rijst en uien maar het is goed. We blijven bij het hotel omdat ons is geadviseerd niet te ver de deur uit te gaan, waarom zou je risico loipen als het niet nodig is. Ik zit nu buiten en er waait een heerlijk fris windje, ik kan hier nog wel uren zitten.

Morgen op weg naar Senegal, ik ben benieuwd hoe het bij de grens gaat, ach wachten hebben we wel geleerd tijdens deze reis.