Home
Rotary Challenge NL
Rotary Challenge UK
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van TEAM 14, ABRAÇO AFRIKA
TEAM 14, ABRAÇO AFRIKA

6 augustus 2019
Afbeelding van Team 03
Team 03

25 mei 2019
Afbeelding van TEAM 2
TEAM 2

17 mei 2019
 
 
 

Verslag 3

 
15 oktober 2013

Dinsdag 15 oktober

 

Het is wel heel erg vroeg als de wekker gaat, nogpikdonker maar met een geweldige sterrenhemel, ik sta nog niet naast de bus ofik zie een ster vallen, mooi.

Als we ons hebben opgefrist en kaargemaakt voor dereis dan vertrekken we, het is 05:05 uur. Weer terug naar de weg, vlakbij deweg aangekomen worden we aangehouden door de politie die ons daar staan op tewachten en vertelt dat het wel een gevaarlijke weg is die we gaan rijden, veelzand! Ze weten eigenlijk niet precies wat ze met ons aan moeten, ze zien er ookwel een beetje simpel uit en wensen ons dus maar een goede reis. Daarna voet ophet gaspedaal, niet dat we zo hard rijden, maar we moeten wel kilometersdraaien vandaag. We rijden een flink stuk in het donker en het is mooi als dezon opkomt en we weer licht hebben om te rijden. Wat is zo’n tomtom tochhandig, dat je kunt zien dat na je 276 kilometer een rotonde tegen komt dan kunje er alvast rekening mee houden. De weg is lichtgrijs van kleur met een flinkegekartelde rand en zo gaat het kilometer na kilometer door. Suus heeft vandaagde controleposten in haar pakket zitten, als zij achter het stuur zit, is ersteeds controle, en als Peter en ik rijden dan hebben we er geen last van, tjahet kind is vandaag gewoon de klos. Het is vandaag ook de dag van de aparteverkeersborden in een stad waar we doorheen rijden zien we een bord verbodenvoor muilezels met karretje, we zien wegversmallingen opspattend grind. (vandaardie kartelrand langs de weg) overstekende kamelen, scherpe bocht, pas opfietsers (midden in de woestijn) hetzelfde geldt voor pas op overstekendeschoolkinderen. En verboden voor paard en wagens. We zijn nog nooit zoveelaangehouden als vandaag. Iedere politiepost weer hetzelfde, waar gaan jullieheen, wat gaan jullie daar doen, wat is jullie beroep, aan Suus zijn dat jevader en je moeder? Het gaat maar door. Wel vertellen we alle agenten bij deroadblocks dat de rest van de groep er ook nog aan komt.

Na een paar uur stoppen we en ontbijten we met AHCrackers, heerlijk hoor. We gaan weer verder rijden niet ver van de zeevandaan. Prachtig gezicht, die ruwe natuur en daarachter die mooie blauweoceaan met af en toe mooie zandstranden. We stoppen even bij zo,n zandstrand omeven uit te waaien en te genieten van het uitzicht. Het strand zelf komen weniet op want dan moeten we wel een heel eind naar beneden klimmen. Er ligt eenbegraafplaatsje met allerlei graven, maar in de hele omgeving is geen dorp ofiets dergelijks te bekennen. Suus kijkt naar de grond en vindt een stuk van eenruggenwervel, helemaal wit uitgebleekt. Het ziet er mooi uit maar meenemendurft ze niet dus wordt ze er door Peter mee vereeuwigd en de ruggenwervelwordt achter gelaten. Misschien van de nomaden die vissen? We komen steedsvaker nomadententjes tegen en soms hele dorpjes. Met wat gestapelde stenen enwat oude rode plastic flessen op de top wordt aangegeven dat het de ingang istot zo’n dorpje. Ze staan op de klif aan de rand van de zee. De tenten zijnvaak van aan elkaar genaaide oude lappen, waarschijnlijk heeft er ooit eenechte tent onder gezeten en wordt er nu steeds hersteld. Hoe kun je zo leven indeze desolaatheid? Je hebt toch ook water nodig, ik ben benieuwd waar ze datvandaan halen. Het gaat maar door aan beide zijden van de auto: stenen en zand,heuvels en vlak. Verder helemaal niets. Wel om de zoveel tijd zendmasten en eensimpel gebouwtje en daar blijft het bij. Als we stoppen voor een toiletrondezie ik tot mijn grote verbazing dat er in al deze droogte, waar struiken staandie allemaal dood lijken tocht nog bloemetjes groeien, Hele kleine paarse engele, hoe is het mogelijk? We worden gepasseerd door twee andere teams, makeneven een praatje en vervolgen weer onze weg. Peter kiest een prachtplek uitvoor de lunchpauze, op een heuveltje en daarachter niets, zo speciaal. Terwijlwe genieten van noodle soup passeren de twee andere teams ons weer, zij hebbende lunchpauze al achter de rug. We vervolgen onze tocht weer en ook dit “saaie”landschap vind ik onbeschrijfelijk mooi. We worden gepasseerd door een Italiaanin een prachte jeep en Suus ziet weerspiegelingen wat Peter dan weer betwijfeltniet leuk hoor voor het kind. Terwijl de weg verder slingert door het landschapzien we tientallen markeringen waarvan we in vele gevallen geen notie hebbenvan de betekenis en soms is de betekenis heel duidelijk. Stapels stenen met eenstuk autoband er in verwerkt, Een hele autoband met daarin stenen verwerkt ensoms een stuk blauw plastic er aan vast gebonden. Twee grote gestapelde pilarenals ingang van iets. Een stapel stenen overdekt met zwart plastic en daar nogwat rare wegwerpartikelen aan en zo gaat het maar door. We proberen vandaag bijnatot de grens met Mauritanië te rijden zodat we morgen niet zo heel veel hoevente rijden. We hopen er vanavond rond een uur of zeven aan te komen, als datlukt dan hebben we er 14 uur op zitten. Het landschap verandert voortdurend, werijden langs de kust en de heuvels zijn allemaal afgetopt en zo plat als eendubbeltje, het lijkt wel of er iemand met een heggenschaar overheen gegaan is.Het is een heel bijzonder gezicht. Een stuk verderop zien we ineens spierwittezandbergen en even verderop lijken die te zijn gaan stuiven, het is alsof wedoor een gebied heenrijden waar net een laagje poedersneeuw is gevallen. Ietsnieuws dient zich al weer aan, we krijgen ineens een stuk heuvels waar ze eenfilm op zouden kunnen nemen alsof het op de maan is, zo bijzonder! Verkeerkomen we bijna niet meer tegen, het is alsof we naar het einde van de wereldtoe rijden. Ineens is het weer wat groener, het lijkt wel alsof er gras groeitlangs de kant van de weg. Zo heeft een op het oog saai landschap ineens weereen hele andere dimensie. Ineens doemt er kudde schapen en geiten op die de wegoversteken en er komt geen einde aan Wel een paar duizend schapen en geiten, wehebben allemaal nog nooit zo’n grote kudde gezien. We gaan er maar voorstilstaan want iedere keer als we willen rijden schieten er wel wat beestenover. Er lopen ook allemaal lammetjes en jonge geitjes tussen en we genieten ervan. De herders rijden in een jeep en begroeten ons uitbundig omdat we keurighebben gewacht. Daarna rijden we verder en ineens zijn we in Birgandous en zieneen geweldig groot hotel met  een hal diezo groot is dat er grote bomen in groeien. Morgenochtend hebben we hier debriefing om 11:00 uur. We ontmoeten team Potvis en team Tuk weer en zitten weereven gezellig aan. We hebben wifi, dus deze nieuwsbrief gaat er zo uit, totmorgen!