Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van MecSac
MecSac

20 januari 2019
Afbeelding van Basismaterialen voor een medische post in Boulounoir
Basismaterialen voor een medische post in Boulounoir

6 januari 2019
Afbeelding van TEAM 10
TEAM 10

6 januari 2019
 
 
 

Verslag 2.5

 
16 oktober 2013

Vrijdag 11 oktober (1)

 

Ik ga nog even terug naar gisteren, want na deSouk zijn Suus en ik naar de Hammam gegaan. Peter ging niet mee want we wistenniet of er kluisjes waren, dus hij bleef bij onze spullen. Gebracht door dereceptiemedewerker van ons hotelletje kwamen we in een hammam terecht waaralleen maar Marokkanen zaten. We konden kiezen uit verschillende behandelingen,en wat bleek er waren ook kluisjes, dus wij uitleggen dat we eerst aan Petergingen vragen of hij ook wilde. De dame in kwestie wilde weten of dat papa waswaarop Suus volmondig ja antwoordde. O zei de dame dan kunnen jullie eenfamiliebehandeling krijgen waarop Suus en ik verschrikkelijk moesten lachen enons als betrapte schoolkinderen voelden. We hebben opgebiecht dat Peter nietecht de papa van Suus was, waarop er nog vreemder werd gekeken. Met rode konenkregen we uitgelegd hoe het dan wel zat. Maar “papa” had zich al geïnstalleerdop bed en er geen zin meer in, dus werd het een behandeling voor “moeder endochter”. Het is niet te tellen hoe vaak men denkt dat we een gezinnetje zijn,dat houden we dus ook maar zo, op uitzonderingsgevallen na. Suus en ik moetenons samen omkleden in zo’n verschrikkelijk klein hokje dat we er de slappe lachvan krijgen, maar alles went dus ook een te klein hokje om je om te kleden. Dehammam was verrukkelijk, liggen op een verschrikkelijke warme plaat in eendonker schaars verlichte ruimte en gescrubt worden door strenge badjuffrouwen.Daarna een kleibehandeling met zeven Marokkaanse kruiden en toen nog een uurmassage. Heerlijk, we kwamen er helemaal dizzy uit. Vervolgens terug naar hethotel om Peter op te halen. Daarna Peter met zijn twee dames in Djabbela(volgens Peter) naar het plein. Niet te beschrijven: de drukte, de geluiden, degeuren, de mensen en de optredens van verschillende groepen muzikanten. Kijkendbij een man die (na uitleg) historische verhalen vertelde en daar allerlei rareattributen bij gebruikte raakten we aan de praat met Mohamed een vrachtwagenchauffeurdie woont in Rotterdam Zuid en alleen maar heen en weer pendelt tussenNederland en Rotterdam. Hij is zeer regelmatig in Marrakech en we raken met hemaan de praat. Hij nodigt ons uit om te eten bij een vriend van hem op het pleinen al gauw zitten we aan het kalfsvlees (de rug en de tong), patat en eensalade. Het smaakt lekker en we zitten gezellig te praten. Ineens begint er eenmeisje te schreeuwen want ze wordt vastgehouden door de bedienden van onzeeettent. Het meisje probeert weg te komen met een leeg colaflesje in haarhanden. Ze heeft het gestolen, waarschijnlijk om aan wat geld te komen want hetis een zwerfkind. Ongewassen pluizig haar en oude vieze kapotte kleding aan. Zeschreeuwt als een speenvarken en blijft proberen zich los te rukken, alleenlukt het haar niet met flesje. Dit is ook een onderdeel van het leven in Marokkoen de minder leuke kanten om te zien. We nemen afscheid van Mohamed en lopennog wat rond. We gaan kijken bij een groep mannen die muziek maken en binnen 5minuten staat Suus met een witte duif op haar hand en mag ze op de foto met demeester verteller. Hij klets de hele boel aan elkaar om mensen te verleiden watgeld op de schaal te gooien alvorens er gespeeld gaat worden. Goed idee, boterbij de vis. De verteller zet de duif op zijn hoofd en danst wat in het rond, deduif doet mee en fladdert op het hoofd van de verteller mee.

We worden uitgenodigd ook in de kring te komenzitten en verstaan er helemaal niets van, maar goed we hebben genoeg om onsheen te kijken. Er is naast mij een oude opa gaan zitten met een prachtiggezicht. Een doorgroefd gezicht, tandeloos met een hele brede glimlach en eenbril met jampotglazen. Af en toe roept hij naar een schattig klein meisje methet syndroom van down (ik zeg eigenlijk liever het syndroom van up) die vrolijkoveral tussendoor loopt en door iedereen lief wordt benaderd. Eindelijk gaat demuziek beginnen, mooi hoor met name wat mensen uit hun instrumenten krijgen,het ziet er zo simpel uit met de meest mooie klanken worden tevoorschijngetoverd. Suus en Peter staan te dansen terwijl ik wat foto’s maak, het is leuken met name omdat we zien dat ze met elkaar plezier maken en dat niet voor onsdoen. Natuurlijk is onze gift wel van harte welkom. Het is al 23 uur geweestals we terug lopen naar ons hotel.

Kamer 203 een kale kamer voor drie personen. Er iseen kast die zo vol zit met stoffige dekens dat er bijna geen kleding meer inpast. We hebben twee airco’s allebei zo verschrikkelijk stoffig dat ik vermoeddat er sinds de aanschaf geen stofdoek of iets dergelijks meer aan te pas isgekomen en ik denk dat het al heel wat jaren geleden is. Overigens werkt de eneairco niet en de andere doet het een beetje.

Bij Suus haar raam hangt een stoffigbloemetjesgordijn wat niet goed meer aan de rails hangt en het raam niet goedbedekt. Voor mijn raam een ander soort stoffig bloemetjesgordijn zelfde lakenen pak dus laten we die maar helemaal open. Handdoeken zijn ze vergeten neer teleggen maar we hebben dan wel weer een klein stukje zeep bij de wasbak liggen.

Er staat een tv die ook al jaren niet afgestoft is,en in het ene badlaken wat we dan uiteindelijk hebben weten te regelen (meerwaren er niet) zitten grote gaten.

Toilet trekt door en uit de douche komt water. Wezijn tevreden hoor. We gebruiken alle drie oordopjes omdat het anders teveelherrie is om te kunnen slapen. Als het raam open staat hoor je het geklak vanpaardenhoeven, het scheuren van brommertjes, het stoppen en optrekken vanbussen, het lawaai wat mensen maken, de fietsbellen die worden gebruikt etc. Eenkakofonie van geluiden.

.

 

Vrijdag 11 oktober (2)

 

We worden wakker en frissen ons op, pakken despullen in en lopen naar de bus. Onderweg kopen we nog wat brood en zo komen weaan bij Johanna. Er is goed op haar gepast, ze staat er nog steeds keurig bij.We  halen de verduisteringen weg en makenJohanna weer klaar om te vertrekken. We rijden al snel de Haut Atlas in en hetwordt verschrikkelijk mooi. Ruw, ruig en allerlei verschillendekleurschakeringen.

We passeren een brommer met een hele oude opa achterop,hij ziet er broos en breekbaar uit en hangt naar één kant in zijn witte djellaba.We roepen alle drie tegelijk aaaaaah. Nog geen 30 meter verder passeren we devolgende brommer met daarop twee jonge heren en een vastgebonden schaap. Hetschaap hangt er rustig bij, waarschijnlijk op weg naar de markt om verkocht teworden. Dat het past op die brommer! We moeten flink stijgen en het uizicht iswonderbaarlijk mooi. Langs de kant van de weg stikt het van de verkopers vanmineralen, het is triest om te zien dat je daar een hele dag moet staan zonderdat je waarschijnlijk iets verkoopt. Het lijkt wel alsof je de armoede van ditbestaan voelt, alhoewel ik dat natuurlijk zelf inkleur. Het hoogste punt wat wevandaag passeren is ruim 2200 meter hoog en het uitzicht is fenomenaal.

Op een prachtig uitzichtpunt zetten we de bus stilaan de kant van de weg om ons ontbijt te nuttigen. We zijn nog niet uitgestaptof we hebben al een paar heren om ons heen. We zijn de beroerdste niet enbieden een kopje koffie aan wat ze graag aannemen. De ene man lijkt het welgewoon leuk te vinden om zich even met ons te verpozen en de andere man (bijnatandloos en in vale kleding) probeert of ik iets te ruilen heb voor een stukmineraal. Ik vind dat deze man wel een nieuwe polo mag hebben en start de  ruilonderhandelingen. Na een poosje zijn wehet eens en hij loopt met een prachtige polo terug. Suus zegt bied hem eenappel aan, ik moet er om lachten want er staat bijna geen tand in zijn mond. Ikgeef hem toch maar die appel en hij is er blij mee. Hij is nog niet weg of erkomt iemand anders aangelopen, een lange magere man met een stok in zijnhanden. Hij begint jolig in het Frans te praten, maar schakelt net zo makkelijkover op Engels en Duits. In drie talen tegelijk vraagt hij om water enaangezien we vinden dat je nooit water mag weigeren krijgt hij van onsmineraalwater. Hij wil ook een stukje brood en Peter geeft hem een stuk broodmet pindakaas. Daarna vindt Peter het wel genoeg want we hebben volgens hem hethalve dorp al van eten hebben voorzien, wat overigens ook klopt want er staanmaar een paar huizen. We pakken weer in en na luid getoeter en zwaaien naaronze nieuw gemaakte vrienden vervolgen we onze reis weer.

 We zijn opweg naar Taliouine en het blijkt dat we een tussenstop kunnen maken in ÂitBenhaddou, volgens Suus zeker de moeite waard, zij is er namelijk al geweest.We besluiten Suus haar advies op te volgen en rijden er een stukje voor om. Hetlandschap wordt mooier, mooier, mooier, en mooier. Onbeschrijfelijk, dedesolaatheid, de kleuren rood van het landschap, de afgevlakte bergen en degeulen in de aarde en de bergen.

Grote vlakten waar af en toe een enorme puist naarboven is gedrukt. De lijnenspellen in de bergen en heuvels, om lyrisch van teworden. We hebben het idee dat we op een andere planeet rondrijden en blijvenhet maar tegen elkaar zeggen, mooi zeg!

Haal je beelden voor de geest van de Grand Canyonen je kunt je voorstellen in wat voor landschap wij rijden. We komen aan in ÂitBenhaddou en zien onze eerste kamelen. Het ontzettend oude leemdorpje ligt tegeneen heuvel aangeplakt en wordt nog steeds bewoond door de berbers. Roodbruinzoals de omgeving, het doet mij denken aan de manier van bouwen in Malie, hadik altijd al graag naar toe gewild en nu zie ik het in Marokko.

We lopen naar het dorpje, zien alweer kamelen ineen droge rivierbedding en na een paar dirham entree betreden we oudheid. Zoverschrikkelijk mooi, dat is bijna niet te beschrijven. Als we het dorpje doorzijn geweest lopen we terug naar de bus en vervolgen onze route. We worden eenkleinere weg opgestuurd door tomtom en ook hier is het weer onbeschrijfelijkmooi. Het gebied is heuvelachtig en de weg gaat op en neer door het landschap.We zien hele tijden geen auto voor ons en zo rijden we zeer relaxed richtingonze bestemming. Als het goed gaat zijn we voor donker op de camping en datlukt. We rijden de camping op die er erg leuk uit ziet en waar ook nog drukgekampeerd wordt. Er zijn ook twee andere teams binnen en we worden hartelijkwelkom geheten en warm omhelsd. We vinden een plek op de camping en het begintdonker te worden. Het uitzicht is prachtig en weids, we staan nog niet of vanverschillende kanten horen we de oproepen van de muezzins (de oproepers tot hetgebed). Een moment om met je ogen dicht te gaan staan en het op je in te latenwerken. Suus kookt, ik spoel een wasje uit en Peter assisteert Suus. Ondertussenhoren we ook allemaal kinderen zingen, misschien de koranlessen? We etenheerlijk uit onze voorraaddoos en gaan straks nog even bij de andere teamskijken. Als we bij de andere teams komen liggen zij al op bed, we weten dat zevroeg gaan slapen maar dit is wel erg vroeg. Ze blijken nog wakker te zijn enwe gaan even bij ze naar binnen in hun kamer. Ze vertellen ons over hunprachtige tocht van die dag, klopt helemaal want we hebben dezelfde routegereden. Als we vragen hoe laat ze vertrekken morgen blijkt dat wij een anderetijd gebruiken dan zij. Volgens hun is er maar 1 uur verschil en wij hebbentwee uur verschil opgenomen. Grote verwarring bij ons en we besluiten nog evenlangs de receptie te lopen. Buiten zit een Engelsman en aan hem vragen we hoelaat het is. Blijkt er inderdaad maar 1 uur verschil te zijn. We voelen ons netals PA te D! Volgens de jongeman was er ook grote onduidelijkheid over hettijdsverschil. Draaien we nu wel/niet de tijd terug en ineens hebben ze hiertoch maar besloten om een uur verschil op te heffen. Lekker als je dat nietweet!

Het is overigens koud, wat een verschil metafgelopen nacht. De dikke trui gaat aan en ook een paar sokken. De kou zal erwel voor zorgen dat we vannacht lekker slapen.

 

 

Zaterdag 12 oktober

 

We staan op de juiste tijd op en het is bewolktHet voelt fris aan dus dat wordt de trui aan. Eerst naar het toilet gebouw omte douchen en te toiletteren. Oie het is een koude douche. Peter die er alonder staat roept heeeeeeerlijk die douche, ik geloof toch dat ik daar een ietsandere mening over heb. Maar goed ik kom opgefrist weer naar buiten en daargaat het om. Op de camping staat ook een rolling hotel, een bus waar ook eensoort slaapcabines in zijn gemaakt. Ik raak aan de praat met iemand die in dithotel verblijft, ze vertelt me dat het wel krap is zo’n slaapcabine. Je kunt erniet rechtop in zitten. Ik geloof dat ik toch erg tevreden ben met Johanna.

We drinken een kop koffie en vertrekken, onderwegsturen we Peter de bus uit om brood te kopen en hij komt met twee heerlijkestokbroodjes terug. Na een uur stoppen we en

ontbijten we langs de kant van de weg. De natuur is hier niet spectaculair, maar hetis er wel groener dan we tot nu toe hebben gezien. We zien maïs en courgettegroeien en af en toe hele velden vol cactussen. De vrucht daarvan is zalig,maar ik durf niet meer want na het plukken van zo’n vrucht had ik allemaalklein prikkertjes in mijn handen. De vrucht is makkelijk te schillen, zietoranje van binnen en smaakt heerlijk zoet. Na een poos stoppen we langs de kantvan de weg om te ontbijten. Er loopt een kleine jongen langs die schaapherderis, ik schat hem een jaar of tien. We geven hem een zakje snoep en hij weetniet precies wat hij er nu mee moet. Hij loopt weer verder en laat het aan eenoude man zien, maar houdt het zakje stevig in zijn handen. Als we wegrijdenkrijgen we een grote zwaai van hem en dan gaat hij weer verder met zijn werk,hoezo school? Wij rijden door richting de aangegeven plek voor de Challengersmaar besluiten halverwege dat we er van af wijken. We kiezen er voor om naar deAtlantische Oceaan te rijden en daar naar een campingplaats te zoeken. Eenprachtige route langs de rotsachtige kust. Ruwe stukken rotskust afgewisseldmet stukken strand. Suus is niet lekker vandaag en zit dik ingepakt in trui enfleeceplaid op de achterbank. Rond drie uur komen we aan in Sidi Ifni een oudeplaats aan zee, het blijkt een oude Spaanse enclave te zijn. We vinden eenprachtige camping aan zee, schoon netjes en de mensen super vriendelijk. Suusgaat een tuk doen en Peter en ik gaan de camping ontdekken. Tijdens onzeontdekkingstocht ontmoeten we Moustafa (voor intimi Moes) een 74 jaar oude mandie er uit ziet als een jaar of zestig en de schilderingen op de campingverzorgd. Hij is daar zo trots op dat hij ons al zijn schilderingen laat zienen een rondleiding geeft over de camping. Hij spreekt Frans, Spaans en Engelsen heeft de laatste twee talen op de camping geleerd. We vragen hem of ermisschien een biertje te krijgen is en hij zegt natuurlijk, hier om de hoek inde bar. We kijken hem ongelovig aan, je kunt hier toch niet zomaar alcoholkopen? Nou in dit dorp echt geen probleem, er zijn zelfs twee bars waar alcoholte krijgen is. We spreken af dat we om 18.00 uur een borrel gaan drinken metMoes.

Peter en ik maken eerst een wandeling over hetstrand en kunnen het niet laten we duiken de bar in en bestellen een koudbiertje. Lekkerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr! Met uitzicht op zee genieten we van datgoudgele schuimkraagje en hebben een heerlijk rustmomentje

We komen terug en Suus ligt nog lekker in haarslaapzak en gaat niet mee eten dus met een half uurtje vertrekken we weer naardezelfde bar maar nu in gezelschap van Moes.

Voor de tweede keer zitten gezellig aan eenbiertje en we kletsen honderduit.

In een mix van Engels, Spaans, Frans en Papiamentukomen we een heel eind en hebben we het erg gezellig. Moes heeft toen hij jongwas vijf jaar met een kermisgezelschap rondgereisd door Afrika en volgens hemwas dat een geweldige leerschool. Daarna is hij brandweerman geworden en heeftdat tot aan zijn pensionering gedaan. Nu beschildert hij op campings en privéscholen de muren en verdient daarmee zijn geld want ruim heeft hij het niet. Hijis er trots op dat hij brandweerman is geweest, volgens hem een eerbaar beroep.Hij zit ook vol humor en we hebben een gezellige tijd met hem. We zien eenmooie zonsondergang en als het daarna snel afkoelt nemen we afscheid en gaanPeter en ik een hapje eten. We bestellen tonijnspaghetti en we kunnen om dehoek binnen zitten want het is te fris om buiten te zitten. We komen in eenberegezeliig restaurant te zitten, plastic tafelkleedjes, fel licht en we zijnde enige gasten. De juffrouw uit de keuken staat ineens voor onze neus om onsuit te leggen dat we de drankjes hier af moeten reken en de spaghetti bij hun.De jongens van de bediening zijn ook klaar met eten en om beurten wordt er eenstuk karton uitgevouwen en wordt er gebeden richting Mekka. De spaghetti wordtgeserveerd en smaakt erg lekker. Als we klaar zijn rekenen we de cola af en aande voorkant de spaghetti. We lopen terug naar de camping en duiken er vroeg in.

 

Zondag 13 oktober 2013    

 

Rond een uur of acht staan we op, en gaan wedouchen, heerlijk een hete douche. Koud water valt niet toe te voegen dus ishet water echt heel erg heet! Opgefrist maken we koffie en nemen we eencracker. We nemen afscheid van Moes en ik vraag hem of er een supermarkt is, ikschat in dat er dan veel Europese spullen worden gekocht omdat het een Spaanseenclave is geweest. Moes legt het goed uit en het klopt, we kopen voor Peter Nutella,slaan water in en doen nog wat andere boodschappen. Bij de bakker halen westokbrood en pain au chocolat. Na een uur rijden zoals gewoonlijk weer stoppenzodat we kunnen ontbijten. Helaas zijn we in een vliegenparadijs terechtgekomen en we zitten onder de vliegen die tot overmaat van ramp ook allemaal debus in zijn gegaan. Peter zit het komende half uur alleen maar fanatiek met devliegenmepper te slaan en we zitten na verloop van tijd in een compleet vliegenlijkenhuis. We passeren een man op een ezel die een geit in een mandje aan dezijkant heeft hangen, deze variant hebben we nog niet eerder gezien. In Guelminpasseren we de poorten van de woestijn, dat is merkbaar, de natuur wordt steedsdroger en droger, heuvels wisselen af met vlak landschap waarop kleine drogestruikjes groeien. Peter mept er zo hard op los dat onze vliegenmepper naarzijn grootje is en volgens Peter ligt het aan de kwaliteit van devliegenmepper, volgens ons heeft het met iets anders te maken. Na tallozeroadblocks waar we steeds door hebben mogen rijden moeten we nu stoppen en hetis meer uit nieuwsgierigheid. Ze willen weten waar we naar toe gaan en kijkenhoogst verbaasd als we Gambia zeggen. Ineens zegt meneer agent in hetNederlands “rustig aan” en wenst ons een bon voyage. De natuur wordt zanderigeren kaler, er zijn bijna geen dorpjes meer te bekennen, alleen af en toe eenklein stadje. Ook zien we ineens allemaal zand op de rotsen liggen, het zijngeen echte zandduinen maar het lijkt er wel op. We worden nu vaker aangehouden,paspoort laten zien, maar allemaal even vriendelijk. Zonder problemen laten zeons doorrijden.

We zien out of the blue ineens een fietspadopdoemen naast de weg, richting woestijn. Ineens is het fietspad ook weer weg,tja waar zouden al die fietsers zijn gebleven?

Achter elkaar worden we nu aangehouden bij depolitieposten en moeten we vertellen wat we gaan doen en wat we bij ons hebben.Daarna laten ze ons allervriendelijkst weer doorrijden. We komen bij eenlagune, zo mooi dat we even stoppen voor een foto. Heerlijk dat we vandaag geenrustdag hebben genomen maar rustig doorrijden, we stoppen voor foto’s en nementwee keer pauze om wat te eten. De tweede keer vlak langs de rotskust bij eenongelofelijk groot rond (we denken 50 meter doorsnee) diep gat in de rotsen endaar komt het zeewater naar binnen stromen. Geweldig we genieten heel erg vande natuur.

We rijden een dorp binnen over een bredehoofdstraat met aan beide zijden winkeltjes, eigenlijk zoals alle doorgaandestraten in Marokko. Maar op een of andere rare manier hebben zowel Suus als ikhet idee dat we een cowboydorp uit de film binnen rijden. Jammer, dat is tochecht fantasie. Op de hoge rotsen aan zee zien we veel mannen die zitten tevissen terwijl de kliffen echt hoog zijn. We zien daarna een visser op de fietsnaar huis gaan, terwijl we in de verste verte geen dorp zien. Ondertussendienen de zandduinen zich aan, o wat geweldig! De natuur wordt al weer steedsmooier en mooier hoe beschrijf ik die mooie zandduinen, ronde duinen metprachtige scherpe lijnen en hollingen er in. Het zand heeft een mooiegeelbruine kleur. Als het ophoudt, dient de volgende zich al weer aan. Weworden weer aangehouden en de politie heeft voor ons iemand anders aangehoudendie 30 dirham moet betalen maar alleen maar een briefje van 200 euro heeft engeen dirham. Of wij dat dan niet even kunnen betalen, dat is nou jammer maardat kunnen we niet. De man die de boete moet betalen kijkt erg zielig, maar wetrappen er echt niet in.

Af en toe zie je huisjes langs de kant van de wegdie opgebouwd zijn uit oude lappen, stukken plastic, stukken hout, het ziet erniet uit Wel hebben ze bijna allemaal een schotelantenne staan om zodoende tochtv te kunnen kijken.

De zandduinen zijn mooi maar als er dan een kuddekamelen losloopt in het zand kan onze dag niet meer stuk, we stoppen om ze opde foto te zetten en vervolgen onze route. Na een geweldige tocht komen we aanin Tarfaya, een dorp aan de kust waar we een camping proberen te vinden. Werijden het dorp door maar niets te vinden, als ik de weg probeer te vragen  word ik een aantal malen genegeerd, dat wordtwat!

Na een paar keer rond te zijn gereden pakken we deweg terug vanwaar we gekomen zijn, want we hebben een camping gezien op wegnaar Tarfaya. Als we op de camping aankomen blijkt de camping niet open tezijn, want die zijn ze nog helemaal aan het opbouwen. Uiterst vriendelijke, nogjonge mensen laten ons toch toe zodat we veilig staan. Het is een jongechtpaar, hij een Italiaan en zij een Marokkaanse met haar broer. Er is noghelemaal niets behalve de muren, maar wij zijn tevreden we staan veilig en eenbeetje uit de wind want anders waait het zand om je oren. Zeer tevreden zittenwe naast de bus in onze stoeltjes en drinken een kop koffie, geen bier vandaagwant het leven kan niet iedere dag een feestje zijn. Ik heb uit Nederlandsleutelhangers meegenomen met klompjes er aan en we geven iedereen eensleutelhanger omdat we uit les Pays Bas komen. Het wordt erg op prijs gestelden ze vragen of we willen kijken naar wat ze al gemaakt hebben, het ziet ergeweldig uit, ze bouwen alles in de traditionele Maghreb of Sahara stijl. Jekunt nu al zien dat er straks een plaatje van een camping staat.

Er ligt een hond aan de ketting, de waakhond.Verder loopt er een piepklein zwart poesje rond die overal opspringt en steedseven langs komt. We moeten goed in de gaten houden dat we poesje straks nietergens in de bus hebben zitten. Daarna stelt Peter voor om Johanna eens flinkonder handen te nemen en daar beginnen we dus mee, Suus en ik maken de ramenvan binnen schoon en vegen de bus uit. Peter smeert  wat wondermiddel op diverse plekken en eendeel van de buitenkant, Johanna knort van genoegen. Suus heeft omelet gemaakten onze vleeseter Peter doet net alsof het vlees is. Ons toilet is achter dezandduinen, lekker fris en gemakkelijk, alleen even lopen. We duiken om een uurof half tien ons bedje in.

 

Maandag 14 oktober 2013

We staan op en ook ik voel me niet helemaallekker, tja dat heb je als je reist. We drinken wat, poetsen Johanna nog watop, maken gebruik van het zandtoilet, waarna ik nog een keer ga en nog een keer.We willen betalen voor onze overnachting maar dat mag absoluut niet, we zijn nuvrienden en er mag niet betaald worden. We dringen ook maar niet verder aan,want we willen de jongelui ook niet beledigen. Het stikt weer van de vliegen inde bus, maar we besluiten er maar niet meer mee te zitten want we gaan ze ookniet meer doodmaken, het wordt zo’n kliederboel in de bus. We rijden onzelaatste 60 kilometer tot aan de tweede verzamelplaats Camp Bedouin, en als hetgoed is zien we hier vanavond iedereen weer. Ik ben benieuwd naar alleverhalen. De route is niet spectaculair en het voelt alsof we aan het einde vande wereld gekomen zijn. Ineens zien we een oude man voorbij strompelen, net zograuw gekleed als het landschap. Waar komt hij vandaan en waar gaat hij naartoe? Er is in de verre omtrek niets te bekennen. We komen weer zoutpannentegen, een prachtig gezicht. Op een gegeven moment zien we de bedoeïenencampingaangegeven op een stuk muur en na zo’n 10 kilometer moeten we van de weg af enrijden we zo’n 5 kilometer naar we zouden het niet weten. Ineens duikt debedoeïenencamping op en het ziet er in een woord geweldig uit. In een kleinevallei ligt de camping met een fenomenaal mooi uitzicht. Eenzeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer kleine waterval (je ziet wat druppeltjes vallen)maar het is wel een mooi gezicht. De eigenaar van de camping (een Belg met eenMarokkaanse vrouw en een klein kindje) heet ons welkom op hun prachtige plekje.Er staat een grote bedoeïenentent waar gedronken en gegeten kan worden. Debuitenkant wit met zwarte figuren er op en binnenin om en om rode en groenestof. Langs de wanden lage bankjes, ook groen bekleed en lage tafels met kleinekrukjes er bij. Er staan ook kleine tentjes bij die gehuurd kunnen worden, ook weer wit van buiten en groenen rood van binnen. We nemen even een kijkje in zo’n tent en het ziet er ergleuk uit, maar wij gaan toch gewoon in Johanna slapen. We zijn de eerste Challengersdie binnen zijn en hebben dus nog even de rust. Peter en Suus gaan een eindwandelen en ik ga even op bed liggen, al een paar nachten slecht geslapen, maarvan dat laatste komt ook niet veel. Er komen twee teams binnen en er wordtgeknuffeld bijgepraat en koffie gedronken. Langzamerhand druppelen er meerteams binnen en worden meer ervaringen uitgewisseld waarbij natuurlijk ooksterke verhalen worden verteld. We eten vroeg om 17.00 uur omdat de briefing om20.00 uur is, alhoewel Cor (net als vele andere teams) nog steeds niet binnenis. Het diner is heerlijk en bijna niet te bevatten, want als voorgerecht etenwe een foie gras, daarna kip en courgette in de tajine met rijst en crème bruléals dessert. En dat midden in the dessert! Als kers op de taart is er ook bieren heerlijke witte Marokkaanse wijn te bestellen en dat vervolmaakt hettevredenheidgevoel. Ondanks de mooie locatie en perfecte voorzieningen vragen wijons al de hele dag af hoe deze familie kan overleven gedurende het jaar. Geenprobleem, want gedurende de middag stroomt de camping vol, en niet alleen metChallengers. Een bus met Engelsen, van super jong tot een dame op leeftijd dietot haar grote spijt al in een bejaardentehuis zit maar nu met haar zoon dezereis (ook naar Gambia) heeft geboekt. Er komt een Duits stel aan met een totcamper omgebouwde vrachtwagen, kobaltblauw met Dakar logoen zeer hoog op dewielen. Verder komt er een Belg met zijn Marokkaanse vrouw binnen met een KIPCaravan achter de auto, zij wonen in Marokko en zijn nu aan het rondreizen doorMarokko. Na het eten duik ik in mijn bed en Suus en Peter gaan naar debriefing. Cor is precies op tijd binnen om de briefing te verzorgen en daarnakeert langzaam de rust terug op het kampement. Iedereen moet er vroeg uitmorgen.