Home
Rotary Challenge NL
Rotary Challenge UK
Actueel
Volg ons!
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Standaard afbeelding voor nieuwsitems
Donderdag 10 oktober, 14e reisdag

11 oktober 2019
Standaard afbeelding voor nieuwsitems
Woensdag 9 oktober, 13e reisdag

9 oktober 2019
Standaard afbeelding voor nieuwsitems
Dinsdag 8 oktober, 12e reisdag

8 oktober 2019
 
 
 

Reisverslag 4

 
20 oktober 2013

Woensdag 16 oktober 2013

 

We hebben alle drie heerlijk geslapen en worden zoongeveer tegelijkertijd wakker, o wat moet ik naar het toilet, maar ik sta niette springen om weer op het toilet van gisteravond te moeten. Ik heb daar proppentoiletpapier in mijn neus gestopt om niets te ruiken en Peter is voor de deurgaan staan omdat die niet op slot kon, verder viel het wel mee.

Maar gelukkig zijn teams Potvis en Tuk al wakkeren mogen we bij hen in de kamer toiletteren. Ik geniet van dit aanbod, watlekker om na zo’n tijd weer onder de douche te staan en nog warm ook! Ik komweer tiptop naar beneden en Suus volgt mij op. Zij is al met Peter beziggeweest om Johanna te fatsoeneren en ik maak het af. Ga daarna nog gauw met delaptop naar de grote hal want daar is wifi. Ik zie dat Leon één verslaggeplaatst heeft en de anderen niet, niet aangekomen? Ik mail hem nog een keeren probeer sky drive te installeren, ben benieuwd of het lukt. Langzamerhandlopen alle teams binnen en het wordt een gekakel van jewelste, zoals altijdworden ervaringen uitgewisseld en hebben we de briefing, want we rijden zometeen in konvooi naar de grens van Mauritanië. Ineens moeten we als een speervertrekken, want het is vandaag slachtfeest en de grenspost gaat op tijd  dicht en dan kunnen we er niet meer door.

Slingerend door een maanlandschap rijden we metbijna alle teams pittig door naar de grenspost waar onze gids Ahmed Ould ons opstaat te wachten. Vervolgens doen we de test ‘Gewoon je geduld bewaren enafwachten dan komt het een keer goed’. Op naar het eerste loket, uitschrijvenuit Marokko. De douanier heeft een niet al te beste bui en gaat stevig te keertegen een team voor mij dat geen Frans spreekt. Ik vertaal het en dan gaat hetweer beter. Als ik aan de beurt ben wordt mij gevraagd om cadeautjes en ik zeghem dat ik het de anderen ga vragen, waarop ik snel de benodigde stempel heb enverder mag in de volgende rij. Daar moet worden gecontroleerd of deautogegevens kloppen en ook dat klopt. Dan laten controleren of alle stempelser wel in staan en nog een controle waarvan ik ook niet weet waarom. Eindelijkmogen we door en komen we op een soort tussenstuk te staan nog steeds tussen Marokkaanse grenspoorten en ookdaar natuurlijk weer controle en wachten op elkaar. We mogen er in een rij van12 auto’s begeleid door een gids door en komen dan in een stuk niemandslandterecht tussen Marokko en Mauritanië. Niet te beschrijven hoe dat er uit ziet.Een grijze rotsachtige bodem alsof alle kleur er uit weggenomen is en het ligtvol met autowrakken, resten van computers, tv’s, sloopmateriaal en dat stoptniet. Tot de grens van Mauritanië is dit het landschapsbeeld. Opnieuw in derij, alle paspoorten inleveren en die moeten één voor één worden gecontroleerd.We zetten de stoeltjes buiten naast de auto en gaan er bij zitten. Achter degrenspost staat een zwart geschilderde caravan waarvan de raampjes er zijnuitgehaald en er tralies voor zijn teruggeplaatst. Ik hoop dat we daar niet interecht komen, lijkt me nogal heet als je daar in moet zitten. Ondertussenkomen de volgende teams er ook weer aan en staan we weer met zijn allen tewachten. De douaniers zijn redelijk relaxed, gaan op de foto met beer (uitlegvolgt) vouwen mij een tulband op mijn hoofd en kletsen gezellig. Zo vergaat detijd en ineens komen er paspoorten tevoorschijn voorzien van de benodigdestempel. We mogen door en moeten langs de kant van de weg wachten tot we erallemaal door zijn zodat we in konvooi kunnen rijden.

Het verhaal van beer is als volgt, beer ging ineenmee op reis, niet onder het bed maar bovenop. Ergens in Marokko ontwaakte beeruit zijn winterslaap en wilde ook meedoen met alle dingen die wij doen. Nou dathebben we maar toegestaan en beer gaat nu heel vaak op de foto. Ik denk dat iker een boekje van maak als ik terug ben in Nederland, “Beer op reis naarGambia”.

Tijdens het wachten ontmoeten we een van de andergidsen een oudere man (Falle) met een prachtig gezicht, donker gekleurd door dezon en vol met rimpels in een prachtige witte jurk. De mannen zien er hieranders uit, je ziet veel meer negroïde mensen en ze lopen in andere kleding. Delange jurken die ze hier aan hebben zijn aan de zijkant open tot bijna aan degrond. Ze kunnen daardoor de zijkant voor een gedeelte over hun schouder slaan.Ze zien er prachtig uit, helemaal vandaag omdat het slachtfeest is. Wit en blauwzijn de favoriete kleuren. Falle maakt een praatje en we hebben plezier,volgens Cor is hij de beste gids voor de woestijn.

Eindelijk kunnen we rijden. We worden begeleiddoor de Gendarmerie omdat onze auto’s niet meer verzekerd zijn, de verzekering loopttot en met Marokko dus we moeten in Mauritanië een nieuwe autoverzekeringafsluiten en daarvoor komt men naar de camping. We mogen niet van de weg afwegens de landmijnen die er nog moet liggen, Alsof wij het in ons hoofd zoudenhalen om in dit desolate gebied van de weg af te gaan, maar goed we houden onsaan de regels. We rijden door zandgebieden, het gele zand stuift af en toe overde weg, het vliegt alle kanten op om aan de overkant van de weg weer te gaanliggen om een heuveltje te bouwen.

Ineens zien we een ongelofelijke langegoederentrein door het zandlandschap trekken, het lijkt wel een worm zokronkelt hij zich door het landschap. Op de kaart staat geen spoorlijnaangegeven, maar die blijkt er echt te liggen. We rijden door en komen in debewoonde wereld we rijden de stad Nouadhibou in, een verschrikkelijke stoffigestad. Kleine winkeltjes in stoffige straten, alleen de hoofdstraten zijngeasfalteerd, de rest is een grote stoffige boel. We rijden langs een vliegvelden komen in de buurt van camping Abba, ook stoffig. We rijden het terrein op,op zoek naar een plek. Het ziet er kaal uit, soms zijn er wat hekjes geslagenom de afscheiding aan te geven en op andere stukken moet je het zelf weten. Heteerste wat we moeten doen is de autoverzekering gaan regelen. In een soortstoffige astma oproepende ruimte, ik denk een soort recreatie hal met kapottebanken en lampen zit een voluptueuze vrouw in een vrolijke groene omslagdoekgewikkeld. Zij verzorgt met haar collega de autoverzekeringen. We moeten eerstgeld wisselen, natuurlijk bij de hoofdgids die daar waarschijnlijk eenextraatje mee verdiend. We wisselen geld en dat ziet er echt Afrikaans uit,smoezelige verfomfaaide kreukelige  gescheurde biljetten die plakken in je handenals je ze vastpakt. Daarna regelen we de autoverzekering, we begrijpen er nietsvan maar zijn goedkoper uit dan andere teams, wij vinden het goed als we maarverzekerd zijn in Mauritanië.

We zitten aan de koffie als Falle me komt halenvoor een kopje Mauritaanse thee. Tuurlijk loop ik mee en ik word binnen uitgenodigdin een piepklein schuurtje, waar een oud kapot matras op de grond ligt met watgescheurde lappen die als deken moeten doorgaan. Verder ligt er troep op degrond, ik krijg associaties met een hokje van een drugsverslaafde. Falle zitheerlijk in kleermakerszit met een klein blauw theepotje en twee kleine glaasjes.De thee wordt van het ene in het andere glaasje geschonken waarbij het glaasjewaar de thee uit komt heel hoog wordt gehouden zodat het met een grote boog inhet andere glaasje valt. Ik krijg een heel klein beetje mierzoete en sterkethee in een glaasje en drink. Het gaat ook nog een paar keer terug de pot in endan is de thee klaar. Ik drink het uit beleefdheid op en krijg potjandorie nogeen tweede glaasje. Na dat glaasje bedank ik hem en vertel hem dat ik moet gaankoken. Ondertussen koop ik nog twee armbanden en ik ga terug naar Johanna.

Samen met Peter maak ik macaroni ham kaas en teamICMF eet mee. Gezellig bij het gaslampje eten we het op en het smaakt heerlijk.Cor komt nog even langs om een praatje te maken en zo is het ineens laat. Weduiken ons bed in en proberen te gaan slapen en dat blijft dus bij proberen.Omdat het Suikerfeest is wordt er uitbundig feest gevierd. In de “disco”dendert de muziek er lustig op los de beats dreunen lekker door. Af en toe hoorik zowaar heerlijke Caribische muziek die dit jaar hot is, ik krijg de neigingom er heen te gaan en te gaan dansen. Suus en Peter draaien zich ook tig keerom en kunnen moeilijk de slaap vatten. Uiteindelijk brengen de oordopjesverlichting en slapen we toch nog een beetje.

 

 

Donderdag 17 oktober 2013

 

Ik sta, op een tikkeltje geradbraakt dus besluittoch maar een douche te nemen. Vier douches op een rij en in iedere douche ookeen Frans toilet. Ik heb me uitgekleed en een poging gedaan mijn spullen op tehangen, maar daar moet ik wel bij springen want het rekje hangt onmogelijkhoog. De douches zien er uit alsof ze in de laatste jaren amper eenschoonmaakbeurtje hebben gehad. Maar goed het is een douche. Ik kom er achterdat er geen kranen zitten in deze douche dus ik moet me weer aankleden en eenandere douche op zoeken. Op naar de volgende douche die zowaar werkt, uit het plafond  hangt de douchekop en een straal koud waterverfrist toch het een en ander.

 Weontbijten en alle gidsen die meegaan de woestijn in zijn er al, dat is netjes,we hebben nog wel anderhalf uur te gaan. Er ligt een jammerende geit in eenwitte zak vastgebonden op straat en het arme beest blijft maar mekkeren. Degidsen doen een rondje langs alle auto’s want de geit schijnt meegenomen temoeten worden om vanavond te worden opgegeten. Ze komen eerst bij ons vragen ofde geit achter in de bus mag, maar op mijn vraag hoe dat dan moet als de geitplassen en poepen moet blijkt dit inderdaad geen goede optie te zijn. De geitwordt uiteindelijk op het dak van team Vis gebonden en rijdt straks zo zijndood tegemoet. De teams splitsen zich op in twee groepen, een deel die de heavyroute rijdt en een groep die de wat makkelijkere route doet en tot die laatstegroep behoren wij. Wij krijgen Falle toegewezen als gids, hij komt dus bij onsin de bus zitten. De voorste auto (team Vis) heeft ook een gids in de autozitten, verder hebben we contact via de 27MC.

Eerst rijden langs de benzinepomp zodat iedereende kans heeft om vol te tanken en daarna langs een winkeltje voor onze laatsteboodschappen. Alle teams hebben boodschappen nodig dus het is overvol in hetkleine winkeltje. Maar goed we komen aan de beurt, kopen water appelen engroene bananen, maar ook de gids moet nog even gesponsord worden. Tja webetalen dus ook maar zijn dingen en zijn een kapitaal aan boodschappen kwijt.We maken er geen probleem van, wij zouden misschien hetzelfde doen als we nietszouden bezitten. Suus blijft in de bus met de deuren op slot, althans dat denktze. Het wemelt namelijk van de kinderen die cadeautjes willen en Cor heeftgeadviseerd om niets te geven want als er dan één niets heeft gehad dan breektde oorlog uit. Ineens wordt de achterdeur opengetrokken, de kinderen proberenbinnen te komen en vragen weer om cadeautjes Suus sluit daarna hermetisch dedeuren waardoor ze eindelijk rustig zit. Wij komen zwaarbeladen terug en laden hetin de bus even later komt Falle terug met nog meer spullen terwijl het achterinal vol ligt met spullen voor de gidsen. Nou dan voorin maar erbij stouwen en zois Johanna ineens een vrachtwagen geworden. Falle zit tussen ons in op deachterbank en ik krijg de neiging om met allerlei lekkere luchtjes te gaansprayen, er hangt een behoorlijke penetrante geur om hem heen, ik moet er maaraan wennen. We zijn met een behoorlijke groep die deze route gaat rijden, ikben benieuwd. We komen bij een afslag en daar moet het dan gebeuren, we gaan dewoestijn in. Maar zo makkelijk gaat dat niet we moeten wachten op deGendarmerie en dat wachten dat duurt en duurt en duurt en…..

De gendarmerie komt langs en zegt dat we nietmogen doorrijden, want iets met de papieren zou niet in orde zijn. Ze gaan dewoestijn in om de anderen op te halen en dan moeten we verder in één groeprijden. Dus we wachten en we wachten en we wachten, het is bloedheet want westaan in de kale zandvlakte met de zon pal boven ons. Er worden doekjes gespannenom wat in de schaduw te kunnen zitten. Om half vier komt de politie terug endrie minuten later zien we de anderen aankomen. Cor heeft alweer pech gehad metzijn motor en moet naar Nouakchot.. Er is niemand die hem aanbiedt om hem teslepen en Peter en ik vinden dat we hem hier niet kunnen laten staan, ook alsdat betekent dat we de woestijn niet in kunnen en dus een heel mooi stuk zullenmissen. Suus krijgt een lift bij een andere groep en wij gaan op pad, ook onderbegeleiding van een gids naar een garage. We kunnen niet te hard want Johannamoet er flink aan trekken, ze moet vandaag echt aan het werk. Aan beide zijdenvan de weg is het vlak, zanderig en af en toe een struik of een enkele kaleboom. We hebben een gids mee, niet zozeer voor de route als wel voor decontroleposten, dat schijnt het een stuk makkelijker te maken. De weg is goeden ik hoop dat het zo door gaat tot aan de garage.

Het landschap wisselt voortdurend, af en toe lijkter een hele groene waas over het zand te liggen en groeien er ook wat kleinegroene plantjes, het lijkt wel op helmgras. Dan hebben we ineens weerzandheuvels en is het gewoon weer zand. Ik zie nomadententen, soms heelsolitair in de woestenij of ze staan bij elkaar gegroepeerd zoals in eendorpje. We zien dorpjes met hutjes van oude houten planken in elkaar getimmerdof kleine huisjes gemaakt van de aarde. Hele stukken niets dan ineens een kuddegeiten, dan weer wat heuveltjes en zo glijdt het landschap aan ons voorbij.Midden in de groene waas zie ik ineens drie witte kamelen staan, heel statig,mooi!

De groen waas vermengd zich met gele kleuren, hetlijkt wel alsof er hele kleine bloemetjes in staan. Ik zie prachtigezandheuvels staan waarvan het lijkt alsof er laagjes zand bovenop elkaar zijngelegd, goudgeel wisselend met wit zand, het lijkt een te mooi plaatje om waarte zijn. Ineens stuift het zand over de weg, alsof het gesneeuwd heeft en hetover de weg wordt geblazen. Langzaamaan gaat de zon onder en komt de maan op,we moeten nog een eind en ik ben benieuwd hoe laat we aankomen. We hebben veelcontroleposten en de gids loodst ons er door heen. Op de laatste post vonden zehet niet normaal dat we een auto sleepten, tja wat moet je dan doen als je ervoor wilt zorgen dat hij bij de garage terecht komt? Het duurt lang maarlangzamerhand beginnen de te te minderen. Ik krijg les in het Arabisch en leerde gids Nederlands tellen, Doordat ze veel keelklanken hebben is onze G geenenkel probleem, hij spreekt het bijna goed uit. Eindelijk komen we dan aan inAuberge Awkar moe en stoffig, maar we hebben het gehaald. We staan midden in destad achter een muur en staan dus veilig. Er wordt aan ons gevraagd of we nogwat willen eten en de keuken wordt opengegooid om ons wat later kip, patat enuien voor te schotel. Ook al is het bijna middernacht, het smaakt ons heerlijk.Peter en ik moeten nog stoeien met het muskietennet en dat valt niet mee. Hetis bloedheet, geen zuchtje wind en wel muskieten. We baden in het zweet als hetding uiteindelijk hangt en we zijn bang dat we niet slapen vannacht. Maar doorde vermoeidheid vallen we toch in slaap.

 

Vrijdag 18 oktober 2013-

 

We zijn vroeg op, want de monteur komt om 8 uur enwe hebben afgesproken dat we 100 kilometer terug rijden om ook het strand op terijden en de rest van de groep tegemoet te rijden. Cor en Bernard gaan met onsmee dus er moet wat gepakt en daar gaan we dan. Eerst tanken want we staan inde reserve, daarna water kopen en op naar het strand. Vanuit Nouakchott moetenwe een uur rijden, het is de route die we gisteravond in het donker hebbengereden en nu zien we dus wat van de omgeving. Het eerst stuk is vierbaansweg,dat is overigens altijd zo als je een stad nadert. Dan worden ineens de wegenbreder, komen er lantaarnpalen en trottoirs, maar wat het nut er van is vraagik me af. Op de andere kant van de vierbaansweg staat ineens een grote kameel stilte staan, mooi! Bij de zoveelste roadblock zien we ineens de macht van eenuniform. Aan de overkant  van de weg mageen auto met vissers er niet doorheen voordat ze een geweldige grote mooie visin een snel opgehaalde schaal leggen voor de militair. Ik hoop dat het niet hunenige vangst was, want dan hebben ze een slechte dag vandaag. Na een uur rijdenslaan we de weg af en rijden we drie kilometer over een wasbord. We komen aanin een klein vissersdorpje wat er grauw en verlaten uitziet. Er liggen watboten op het strand en materiaal wat ze gebruiken om te vissen. Het ziet er uitalsof het niet meer bruikbaar is, maar blijkbaar wordt hier gewoon mee gevist.Uit het dorp wat er schijnbaar verlaten uitziet komen toch af en toe wat mensenwandelen. We kunnen het strand nog niet op, dat heeft te maken met dewaterstand, daarom zetten we de tafeltjes en stoeltjes buiten en gebruiken wede lunch. Om 13.00 uur geeft onze gids het sein veilig en laten we lucht uit debanden lopen, we kunne het strand op. Cor gaat achter het stuur zitten want dieheeft veel ervaring met rijden op de strand. Er moet behoorlijk vaart gemaaktworden om het strand op te kunnen rijden, maar het lukt. Vervolgens rijden welangs de waterlijn zo’n 60 kilometer over het strand. We passeren roodbruinezandduinen, een dode dolfijn en een dode schildpad en een vrij grote ballonvis.Cor moet al zijn aandacht er bij houden want je moet alles ontwijken als jeover het strand rijdt, voordat je het weet rij je de banden kapot en dan ben jeverder van huis. Het gaat allemaal goed en we stoppen bij de plaats waar deanderen de woestijn uit moeten komen. We hebben nog tijd genoeg en zetten destoeltjes buiten, de parasol op en we duiken de zee in. O wat is dat lekker wegenieten volop en kunnen gewoon niet uit het water komen. Daar liggen we dan inde zee voor de kust van Mauritanië, het is even vakantie!  Na een half uur komt de rest uit de woestijnvandaan, moe, voldaan, mopperend, emotioneel, glimlachend, je zou kunnen zeggendat alle emoties aanwezig zijn. We moeten onmiddellijk doorrijden over hetstrand omdat we rekening moeten houden met eb en vloed  dus in colonne direct weer het strand over enrijden maar. Eindelijk komen we op de plek waar we de nacht door gaan brengenen iedereen moet de auto zo hoog mogelijk neerzetten. Met geduw en getrek komenwe aardig in de richting en hebben we een mooie plek met uitzicht op zee. Wezetten de stoelen weer buiten en duiken nogmaals de zee in, weer even genietennu het nog kan. Johanna is niet blij vandaag, heeft last van het zoute water enschreeuwt om een wasbeurt, we kunnen haar alleen niet helpen vandaag. Cor enBernard eten mee en ook Guy, een Belgische motorrijder eet mee. Het menu van dedag pompoensoep, pasta carbonara een appel en yoghurt. Het smaakt ons allemaalgoed en na de afwas  zitten we nog evente genieten van de volle maan en de sterrenhemel.

 

Zaterdag 19 oktober 2013

 

We staan op en ik heb niet echt lekker geslapen,al mijn spieren zijn stijf dus ik heb wat tijd nodig om op gang te komen. Wevertrekken om acht uur en willen voor die tijd nog even ontbijten. Melk encruesli uit een bekertje en Peter bedenkt zelfgemaakte roerstokjes van eenonderwaterplant. Zo zitten we heel genoeglijk te ontbijten. Cher onze gids moetons door het zand lijden en dat is vandaag niet makkelijk. We kunnen niet langsde waterlijn want het is hoog water aan het worden. We moeten dus door hetzachte zand en daar gaan we dan!  We zijnnog niet op pad en we zitten al vast, Johanna krijgt een zware dag vandaag.Graven en duwen, graven en duwen en jaar hoor Johanna komt los en we kunnen weverder. Omdat we met de hele groep zijn en we begeleid worden door deGendarmerie bestaat het vooral uit wachten want de een na de ander zit vast ener blijkt onderling niet echt veel animo meer te zijn om elkaar er uit tetrekken. Ik denk dat de vermoeidheid zijn tol begint te eisen. Mooi moment dusom met mijn histoire de voyage bezig te gaan. Veel auto’s hebben ondertussenmankementen, bij de een is de auto verslaafd aan olie, bij de ander is debumper losgetrokken, bij de volgende houdt duc-tape de hele boel nog bij elkaar,het lijkt af en toe wel een grote lappendeken. Eindelijk zijn we van het strandaf, mede dankzij onze gids Cher. Er mag weer een beetje lucht bij in de banden,maar nog niet alles want we hebben nog een stuk zand te gaan. Nadat we ook datstuk hebben bedongen kunnen de banden weer vol en zijn we klaar voor hetlaatste stuk. Een wasbord van drie kilometer, al hobbelend komen we weer bij degrote weg aan waar direct weer een controle is. In colonne moeten we verderrijden en dat gaat niet hard, alweer moet Johanna iemand slepen. Daar waar inhet begin een beetje schamper werd gelachen om Johanna heeft iedereen toch welrespect voor haar gekregen, want zelfs slepen gaat goed. Het enige waar ze watlast van heeft is de distributieriem en we hopen dat die het houdt tot aanGambia. We zitten nu weer in Auberge Awkar waar de binnenplaats is volgeproptmet wagens van de challenge. We kunnen er nog net tussendoor laveren om bijJohanna te komen.  De temperatuur is welheel anders dan op het strand het is vochtig heet en we moeten het rustig aandoen op het heetst van de dag. We zitten in de schaduw naast Johanna en drinkenbouillon en koffie, kletsen wat met andere teams en mogen douchen bij Cor enBernard. Ik voel me weer mens na die douche en trek daarna mijn cadeautje watik heb gekregen aan. Een Mauretaanse drollenvanger die de mannen dragen onderhun jurken.  Cher is die speciaal voormij gaan kopen omdat ik gisteren zei dat ik zijn broek mooi vond. Geweldig datmaak je niet vaak mee. We hebben hem onze tent gegeven zodat hij in de toekomstwindvrij kan slapen als hij een groep begeleidt.

Verder heeft hij wat knuffels gehad voor zijn babyvan zeven maanden.

We nemen afscheid en  gaan nog even samen op de foto, we hebben eengoede tijd gehad samen, maar hij gaat naar huis naar zijn vrouw en baby.