Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van MecSac
MecSac

20 januari 2019
Afbeelding van Basismaterialen voor een medische post in Boulounoir
Basismaterialen voor een medische post in Boulounoir

6 januari 2019
Afbeelding van TEAM 10
TEAM 10

6 januari 2019
 
 
 

reisverslag 2

 
11 oktober 2013

Dinsdag, 8 oktober

 

Het is nog aardedonker als ik wakker word, dewekker zal zo wel gaan want we moeten er erg vroeg uit. Gisteravond de briefinggehad en we moeten om 06.15 uur klaar staan.

We hebben vannacht in een straat achter het hotelgeslapen dus wederom geen douche en toilet. Nou moet ik zeggen dat het in eenstraat wat lastig is, maar Suus en ik vinden een oplossing want devuilcontainer dient als toiletmuur en tanden poetsen doen we midden op straat.Verder is het aankleden en wegwezen. Om kwart over zes staan we in hetpikkedonker opgesteld, allemaal met de knipperlichten aan. Wij zijn de laatsteom de hele boel in de gaten te houden. We staan klaar voor vertrek alleen is ereen team die een politiezwaailicht op het dak van de auto heeft staan en hetlollig vindt om dat even uit te proberen. De Guardia Civil vindt dat echter minderleuk! Na enige commotie en wat strenge toespraken kunnen we dan tochvertrekken.

In konvooi rijden we gezamenlijk naar Algeciraswaar we de boot op gaan. Omdat we de boottickets gisteren al hebben gekochtgaat het iets makkelijker, alhoewel er wat verwarring is over welke gate wemoeten nemen. Maar dan staan we dan eindelijk in de goede rij. Tussen de vrachtwagensvol koeien uit Nederland en conditioned chicken staan we te wachten. We hebbeneen geweldig ?moderne?boot waar je maar aan één kant in en uit kunt. Allevrachtwagens (en ze zijn groot) moeten er achteruit in rijden, een prachtgezicht. Wij mogen er achter aan, maar wel vooruit inrijden, dat wordt nog watstraks. We hebben te horen gekregen op de briefing dat we direct de douane opmoeten zoeken want we moeten er voor zorgen dat we snel aan de beurt zijn. Datlukt ons en dat is maar goed ook want de gemoederen in de wachtrij lopen aardigop. Zelfs de douanebeambte begint er van te schreeuwen. Maar goed wij hebbenhet gehad en zoeken de koffie op. Er staat een prachtig apparaat met latte macciattoenz. maar laat dat ding nou net niet werken. Gelukkig is er nog wel een echt espressoapparaat en krijgen we lekkere koffie. We hebben een rustige overtocht, het ismooi weer en een lekker temperatuurtje. We mogen de boot af en inderdaadachteruit het schip af rijden, hebben we toch niet voor niets rijles genomenmet Johanna (de bus).

We rijden het schip af het haventerrein op enrijden tussen belachelijke hoge muren door naar de douane. Ik moet me gaanmelden bij de politie samen met alle anderen die de auto op hun naam hebben.Als dat gebeurt is weer in de rij om het groene formuliertje af te geven en tewachten op de twee gestempelde exemplaren, Ineens blijkt ?men? de plannen tehebben aangepast en moeten alle auto?s gescand worden op eventuele mensensmokkel??????Dat gebeurt toch in de omgekeerde richting? Maar goed we rijden het hele eindweer terug, weer tussen de hoge muren door op naar het scanapparaat. We moetenmet zo?n zes auto?s op een rij gaan staan en daar rijdt een enorm groot scanapparaat langs. Zo moet iedereen er door heen. We mogen weer terug naar dedouane en moeten weer in de rij gaan staan en achter onze formuliertjesaangaan. Lastig als je niet weet in welk loket de jouwe wordt afgehandeld. Ditis niet echt Peter zijn ding, en hij wordt steeds stiller (ja echt ik heb hetover Peter). Eindelijk hebben we alles in orde en kunnen we vertrekken, op naarTetouan. Een prachtige rit vlak langs de zee en het laatste stuk binnendoor. Werijden regelrecht naar supermarkt Marjane waar we geld kunnen wisselen enboodschappen doen. Een gigantisch grote winkel zoals een hypermarché inFrankrijk. We kopen groente fruit en yoghurt. Daarna zoals veel andereteamleden lunchen we op de parkeerplaats voor de supermarkt en  dan beginnen we met 4 andere teams aan detocht naar Fez. Suus neemt het stuur over en vindt het geweldig, rijden metJohanna door het rifgebergte, ze zit bijna jubelend achter het stuur. Het isprachtig, een imponerende bergenmassa en leuke kleine dorpjes waar we doorrijden. We slaan af en rijden verder op een vee lkleinere weg die ook steedshoger gaat. We blijken een tussendoor route te hebben genomen en we gaan maarhoger en hoger. O wat is het mooi! Vrouwen op ezeltjes in geweldige mooiekleding en met prachtige rieten hoeden op. We zwaaien, er wordt teruggezwaaid,en we blijven zwaaien, ik voel me bijna de koningin. Als we even uit de buszijn om wat foto?s te maken stoppen er auto?s om een praatje met ons te maken.Ik denk dat er weinig buitenlanders over deze route rijden, want ook de volwassenenglimlachen en steken hun hand omhoog. We dalen weer,  alleen ontbreekt af en toe het asfalt. Peterrijdt nu en hij doet het goed, we zijn trots op hem. We hebben trouwens eenprima onderlinge samenwerking, we communiceren via onze 27mc bakkies en zo kande voorste aangeven of de volgende kan passeren. Dat werkt echt goed.

De zon begint ondertussen onder te gaan, we hopendat we het ergste deel gehad hebben want we willen niet graag in het donkerrijden. De weg lijkt wat beter te worden, we houden onze vingers gekruist enzien het wel. Af en toe is het alleen maar stofwolken en dat geeft een heelspookachtig effect. Weg weg, weg oke, weg weg, weg weg. Johanna moet hardwerken maar doet echt goed haar best. We zien ineens beneden in het dal Fez liggen,geweldig! Een badende zee van lichtjes, het is zo mooi om te zien. Langzaamaanzakken we naar beneden en komt de stad dichterbij en plots rijden we langs demuren van het oude Fez. De stad bruist van het leven op straat, tijdelijkewinkeltjes, vuur en rook van de tentjes waar je gegrild vlees kunt kopen envooral veel thee drinkende mannen op terrasjes. De afwezigheid van vrouwen opstraat valt op. We rijden de stad uit op weg naar de camping en staan na watgezoek voor een prachtige muur alleen we kunnen er niet in. Geen punt Sebastienvan team ADHD klimt er over heen en opent de poort. Met vijf auto?s rijden wehet terrein op langs een prachtig aquabad richting de camping, waar al andereteamleden hun tenten hebben neergezet. Half negen, stoffig en moe zijn we danaangekomen. Na een dagreis van 17,5 uur vanaf de start van vanmorgen. Suuskookt nog een hap, Tien probeert wat orde te scheppen in de chaos in de bus endan vallen we als een blok in slaap. We kunnen morgen uitslapen, want wevertrekken pas om 11.00 uur.

 

Woensdag 9 oktober 2013

 

Om acht uur begint Peter met opstaan en is directactief, ook Suus is snel vertrokken naar haar eerste (!) douche en ik ben nogeven lekker aan het soezen. Een prachtig toiletgebouw, het is mooi betegeld enziet er nog vrij nieuw uit. Alleen goed opletten welke douche je neemt want demeeste deuren zijn wat uitgezet en gaan niet op slot. Er hangen zelfs haken inde douche en mijn water is ook nog warm, zalig wat kan een douche een feestzijn. We houden even schoonmaak in de bus en ruimen de spullen op. Bed beter inorde gemaakt want we liggen ?s nachts precies in de spleet. Hopen dat dematrassen nu beter liggen, we gaan het zien vannacht. We willen vanavond slapenop camping ?d Ouzoud bij Cascade ?d Ouzoud. De camping wordt door Nederlandersgerund. We spreken af dat wij de rij weer sluiten en zullen aangeven of de helegroep compleet is. De groep is vanmorgen uitgebreid met een aantal teams dieook niet door het zand willen, we rijden dus met 8 teams, een prachtig gezichtzo?n lange rij met Challengers.

We hebben een klein stukje tolweg en gaan daarnaover naar kleinere wegen. De natuur is prachtig met roodbruine keuren enheuvelachtig. Het is wel druk op de weg dus de 27 mc bakkies worden drukgebruikt. We stoppen op een mooie plek voor een plas, drinken en  wisselen van chauffeurs. De oeh?s en ah?sklinken veelvuldig, het is ook zo mooi. We rijden weer verder en komen doorkleine dorpjes, stoffig en armoedig, in ieder geval ziet het er zo uit. We zienzo her en der wat Nederlandse koeien grazen, zeker die uit de vrachtwagen waarwe naast stonden op het pond. Het begint al donker te worden maar we moeten nogeen heel eind naar de camping bij de watervallen. De weg is goed te doen en hetis rustig, veel vrachtwagens zien we niet meer. Eindelijk slaan we af en gaanwe omhoog de bergen in, het is aardedonker en het stikt van de sterren.Prachtig om zo door de bergen te rijden. Alleen hebben er wat teams problemenmet de auto.

Het wordt stoppen en stilstaan, stoppen en stilstaan.Bij rook uit de motorkap van team Groningen/3 op reis worden de plannengewijzigd, er rijden twee teams door en de rest -waaronder wij - besluiten terugte keren omdat het nog minstens anderhalf uur rijden is.

Jammer, we hadden ons verheugd op de waterval enhet relaxen wat we daar dachten te doen. Maar zo gaan de dingen nu eenmaal als jeop reis bent. We rijden de berg weer af en genieten van de lichtjes die webeneden in het dal zien. Als we weer beneden zijn nemen we de afslag richtingMarrakech  en hopen onderweg een hotel tevinden voor de medereizigers, wij slapen in de bus. Na een half uurtje komen weaan in een klein dorpje Pont d ?Imdahane waar zowaar een mooi hotel staat aaneen kleine parkeerplaats waar het een en al rumoerigheid is. Alle stalletjesmet koopwaar zijn open, de wolken rook vliegen over door het roosteren vanvlees. Mannen en jongens zitten op straat, maken praatjes of drinken eenmuntthee  We parkeren de bus vlak voorhet hotel tegenover de geitenslager, de geiten hangen op hun kop naar benedenen zijn keurig in witte lappen gewikkeld tegen de vliegen. Ik ben benieuwd hoehet slapen gaat qua herrie.

Er moet nog gegeten worden, maar ik ben te moe enwil graag naar bed, Suus besluit hetzelfde te doen en Peter gaat eten met derest van de groep. Na wat restjes van de vorige dag en een yoghurtje maken wede bus slaapklaar. Het is warm en het lijkt wel een vliegenhotel met mijn hoofdals landingsbaan. Toch kost het geen moeite om te gaan slapen het geluid valtreuze mee en de moeheid overheerst.

 

Donderdag 10 oktober

We worden zo ongeveer tegelijk wakker en blijvenallemaal nog even soezen. Mijn hoofd dient nog steeds als vliegveld voor devliegen dus dat maakt het iets makkelijker om uit mijn bed te komen. Ik heboveral spierpijn dus doe voorzichtig aan. We mogen douchen bij de anderen inhet hotel, heerlijk wat kun je daar toch van opknappen.

Ik maak contact met de geitenslager en mag eenfoto nemen van zijn waar. De groep besluit zich op te splitsen in twee groepen,een groep die naar de kust gaat en een groep die naar Marrakech gaat, wijbehoren tot de laatste groep. Voordat we vertrekken horen we nog even watgemekker van een geit, wiens laatste uur bijna is geslagen. Hij gaat flink tekeer terwijl zijn poot bijna van zijn lichaam af wordt getrokken. Waarschijnlijkhangt hij straks ook in witte lappen gewikkeld bij de geitenslager. We rijden samenmet team 3 op reis en team Vis. Het landschap wordt wat droger en rotsachtiger,en de kleuren veranderen van roodbruin naar gelig. Je ziet veel schapen engeiten en de herders zijn er lekker bij gaan zitten Schapen worden ook over deweg geleid, niks aan de hand, gewoon even gas inhouden. Kinderen staan langs deweg te liften of je ziet ze met een rugzakje op van en naar school lopen. Endan gaat het vaak niet om 10 minuten lopen! Dat is nog eens wat anders dan voorde deur te worden afgezet met de auto omdat het slecht weer is. Je ziet zo wiezo veel kinderen, maar dat kan ook niet anders want 70 0/0 van de Marokkanen is onder de 30 jaar. Heel af en toe kom jeeen huis tegen met een fleurige tuin, dat valt direct op in deze dorre drogeboel. Je ziet dan bougainville groeien in alle kleuren, prachtig maar daar iswel water voor nodig, zij zullen dus wel een deepwell hebben geslagen en de tuiniedere dag bewateren. Ook komen we veel roadblocks tegen, de politie staat danmet een lasergun te meten, of houdt je om andere redenen aan. Tot nu toe mogenwij er steeds doorheen zonder dat we worden aangehouden. Je hoeft trouwens niette proberen een roadblock te vermijden want er liggen grote ijzeren pinnen opde weg en dat ga je niet redden zonder er met lekke banden uit te komen.

Echt hard rijden kun je eigenlijk ook niet, we moetenom de haverklap paarden, ezels, fietsers en brommertjes ontwijken. Laat staande vaak overbeladen vrachtwagens waarvan ik het idee heb dat je ze maar eenzetje hoeft te geven en ze vallen om. We zien een fietser op de vierbaanswegaan de verkeerde kant tegen het verkeer in fietsen.

Volgens ons weten ze hier ook hoe ze bromfietsenop moeten voeren, want ze rijden gewoon 70 kilometer per uur naast ons op deweg, hun djellaba wappert dan flink op, het is een mooi gezicht. Deverschillende manieren waarop schapen worden vervoerd zijn trouwens ooktalloos. In een personenauto, op een vrachtwagen maar dan boven op elkaar,achterin de pick-up veel te veel makke schapen in de laadruimte, maar ook eenschaap achter op een brommer of in een kruiwagen vervoeren is geen probleem.Een schaap op de fiets wordt wat te gortig, maar met een levende kip in de handfietsen kan dan weer makkelijk. We zien af en toe wat stuifrivieren, compleetdroge rivieren waar geen spet water meer doorheen loopt. Verder stikt het aande kant van de weg van het weggegooide plastic het is verschrikkelijk om te zien,zoveel plastic afval als er ligt. De muren van de meeste huizen zijn gemaaktvan mud, wat daarna is opgedroogd. Ook zie je dat ze met de hand de blokkenmaken waar later de huizen mee worden gebouwd. Ik zie een bord staan, Marrakechnog 28 kilometer, tot nu toe gaat het goed. Ik zie één grote kale vlakte metaarde waarop twee goals zijn neergezet, de grond ziet er keihard uit en ik benbenieuwd of de keeper durft te duiken naar de bal.

Even een 27mc verslagje: Brommertjes op de weg,goed in te halen. Vrachtwagen slaat links af, ezel op de weg, we gaan passeren,rustig aan niet inhalen tegenliggers op de weg, weg is vrij jullie kunneninhalen. Je kunt inhalen de weg is vrij geeft Suus door waarop de rest reageertja hoor, we zitten op een vierbaansweg! Goh wat stoort dat bakkie zeg! Maar hetwerkt en zo in colonne rijden echt prima te doen. Ineens zien we overalpalmbomen opduiken en is het nog maar 9,9 km. rijden. We rijden Marrakech in,WOW direct druk druk overal kraampjes, verkeer, paardenwagens, etc. We wordenal snel aangehouden door een man op een brommer die ons de weg gaat wijzen, wezijn benieuwd. Komen we bij de oom van hem terecht of komen we inderdaad op deplaats waar we willen zijn. Het laatste! Hij doet wel een poging maar nee wijwillen naar het door ons opgegeven hotel. Het is een mooi systeem van parkeren,je zet je auto op een bewaakte parkeerplaats en ze rollen er auto?s in en uit.Johanna staat helemaal vast geparkeerd en dat voelt wel goed. We hopen dat zeer morgenochtend nog zo staat.

De rest van de groep verlaat ons want zij willeneen wat luxer hotel, wij kunnen hier mee leven en we lopen terug naar Johannaen zorgen ervoor dat niemand de bus in kan kijken en de zon buiten blijft. Met eentasje en een handdoekje lopen we terug naar het hotel, nemen even een kleinepauze, kleden ons om - waarbij Suus in haar djellaba duikt - en gaan dan destad in. We zitten vlakbij het Jemaa el Fna plein, nog geen vijf minuten lopen.We lunchen bovenop het dak van een restaurant met uitzicht op het plein, mooiom te zien maar vanavond wordt het nog mooier. We duiken de souk in en kijkenonze ogen uit. Wat een volle boel: leer, tassen, schoenen, sjawls, kleding,sieraden, etc.etc. We worden zeer vriendelijk benaderd, ook als we zeggen datwe niets willen kopen. We komen op de verfafdeling van de medina, de jongensdie het zware werk doen hebben gekleurde armen en benen, niet te beschrijven.Paars, blauw, oker, alle keuren door elkaar. No mam, this are very very goodcolors, natural! Ja, ja denken wij.

Ik besluit ook tot de aankoop van een djellaba,dat wordt toch wel erg gewaardeerd. Suus krijgt compliment na compliment en jahoor, ook ik heb snel een compliment binnen. Peter krijgt het benauwd, hijwordt van alle kanten na geroepen dat hij er ook een moet kopen, maar dat ishem te gortig. Hij krijgt een gedraaid stukje hout aan een draadje om zijn nekals goed geluk amulet.

We zitten nu weer op een dakterras, even hetsmsboard en het gastenboek checken. We vesrturen zo weer dit verslag, weetiedereen weer hoe het met ons gaat.

 

Lieve groet Peter, Suus en Tineke