Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van 1000 Mansa kooktoestellen naar Gambia!
1000 Mansa kooktoestellen naar Gambia!

10 maart 2019
Afbeelding van TEAM 8, WHEELS FOR GAMBIA
TEAM 8, WHEELS FOR GAMBIA

2 februari 2019
Afbeelding van MecSac
MecSac

20 januari 2019
 
 
 

Laatste Verslag!!!

 
4 november 2013

Woensdag 23 oktober 2013

 

 

O wat gaat de wekker vroeg, het is buiten nog aardedonker en we moeten er uit want we vertrekken om 06:00 uur. We frissen ons op, pakken onze spullen, koken water voor koffie en laden de bus in. We zijn klaar voor vertrek. Iedereen is op tijd wakker geworden en de auto’s staan al keurig in rij opgesteld, klaar om in colonne te vertrekken.

Daar gaan we dan op weg naar de grens met Gambia. Op de valreep maken we de nachtwaker nog blij met een oranje voetbalshawl. We rijden weg, door het dorp waar we gisteren hebben rondgelopen en het is nog rustig op straat. Heel langzaam aan zie je mensen beginnen om hun negoshi op te bouwen, er moet weer wat verkocht worden vandaag. We vervolgen onze weg en het is moeilijk te zien hoe we rijden maar het gaat goed. Al snel stopt de geasfalteerde weg en komen de kuilen in de weg.Af en toe hebben we een stuk asfalt waar we voortdurend flink kuilen en gaten moeten ontwijken.

Het is een aardige klus en Johanna heeft het echt heel zwaar te verduren. We stoppen in een dorp voor benzine en kopen baguette in een broodfabriek met een klein winkeltje er bij. Op straat staan prachtige zelfgemaakte en mooi beschilderde nescafé wagentjes, mensen kunnen daar een kopje koffie kopen. We gaan weer en route en gaan weer verder met de gaten weg, Johanna ziet er steeds viezer uit en het zal nog wel even erger worden. Ondanks dat we de deuren dicht hebben en de airco aan, voelt het warm, vies en stoffig. We maken al hobbelend brood en koffie klaar en zonder al te veel kleerscheuren werken we ons stokbrood en koffie weg. Het wordt steeds groener langs de weg, veel ontzettende grote mangobomen waar mensen gebruik maken van het grote bladerendak om in de schaduw te kunnen zitten.

Er wordt continue naar ons gezwaaid aan beide zijden van de weg. Zowel volwassenen als kinderen, we hebben weer het Koninginnegevoel. Hoe verder we komen, hoe slechter de weg wordt. Het zijn af en toe strookjes asfalt tussen de roodbruine aarde. We proberen de grote gaten te ontwijken door slingerend van de ene naar de andere kant te rijden, zoals iedereen voor ons ook doet. Onze achterhoede vindt dat we niet hard genoeg rijden, maar Johanna is niet gemaakt voor dit soortwegen en we zijn nu al zover gekomen dat we haar heel willen afleveren. We blijven dus rustig rijden! Dan komen we bij de grens van Senegal en Gambia, we zijn benieuwd of we hier snel doorheen komen maar je kunt er niets van zeggen. We moeten ons permit dat we in Gambia mochten rijden inleveren bij een douanebeambte, hij kijkt er niet eens naar vouwt het dubbel en stopt het in een bureaula. Ik denk dit gaat niet goed en moet ik geen bewijs krijgen dat ik mijn papieren inlever, maar nee hoor inleveren en wegwezen. Vervolgens neemt Cor alle paspoorten in en moeten wij zonder paspoort de grens over rijden. Daar stellen we ons in rijen van drie op en gaat staan wachten in een zinderende hitte, de stralen lopen van mijn hoofd naar beneden. Daar wordt handig op ingespeeld door de lokale businessmen, zij komen met ijskoude drankjes aan en dat wil wel smaken! Cor komt terug met de paspoorten en we hebben zowel een uitstempel uit Senegal als een entree stempel voor Gambia in ons paspoort staan. We zijn in Gambia en het voelt zo verschrikkelijk onwerkelijk!  Al die kilometers en nu is het werkelijkheid, we zijn in het land waar we voor hebben gereden. Er is een politieman op een witte motor die ons tot aan de veerpontgaat begeleiden, hij rijdt midden op de weg en ook wij rijden op demiddenstreep. Alle tegenliggers woorden de kant in gedirigeerd, wij hebbenvoorrang. Als we in Bara aankomen worden we voor het veerpont afgezet, maar diemoet nog van de overkant komen dus we moeten wachten. Geen enkel probleem wantons was gevraagd om versierspullen mee te nemen zodat Johanna (die overigensbedekt is met een flinke laag roodbruine stof) er feestelijk uitziet. We hebbenslingers, ballonnen en natuurlijk onze wuppies. We worden geholpen door eenbewaker (keurig in uniform) die de ballonnen voor ons oppompt en door Peteronmiddellijk als worldchampion ballonblower wordt gebombardeerd. De man heefter verschrikkelijk veel lol in en pompt zich een ongeluk. We decoreren hem meteen wuppie op zijn baret en hebben plezier samen. De tijd gaat snel en ineensis de boor er en lijkt het wel alsof er een mierennest is losgelaten. Honderdenmensen komen er van de boot af velen met al hun bagage op het hoofd. Daarnakomen de auto’s en mogen wij de boor op rijden. Kennen jullie het verhaal vandie boot die veel te zwaar beladen is? Ik heb er geen verstand van, maar hetzou goed kunnen dat ook deze boot te zwaar beladen is. Als wij er op staanvolgt er een koe en daarna is het een omgekeerd verhaal, het mierennest looptweer vol. Zoveel mensen, kleuren en geuren, mooi! We lopen naar het bovendek enhebben uitzicht op de typisch Gambiaanse boten, groot, van hout en open. De buitenkantenzijn kleurig beschildert. De boten zijn volgeladen met zakken rijst, uien,tweepersoons matrassen en alles wordt vanuit de boot op het hoofd van dedragers getild en lopend door het water naar de kant vervoerd. Wat is dat eenzware klus zeg, ik benijd de mensen niet!

Langzaamaan vaart onze boor van de kant af enzitten we op het water, wat een heerlijkheid, we voelen de wind en ik zie eendolfijn. Het is jammer dat we niet met allen auto’s tegelijk op het pond kondenwant nu komen we in twee groepen aan in het Lemon Creek hotel. We rijden hetpond af en begin aan onze laatste etappe, in Banjul mogen we onder de Arc deTriomf door rijden wat een hele eer is want normaal is dat verboden. We komendichterbij en rijden langzaamaan naar het hotel waar we opgewacht worden doorRozé, Barbara, Isabelle en Patrizia. Wouter en familie en vriend van Suus zijner ook en ik krijg een brok in mijn keel, onder luid gejuich worden webinnengehaald en dan komt de ontlading huilend van blijdschap val ik Wouter omzijn nek en ik ben niet de enige met natte ogen er zijn er echt meer. Alleskomt hier bij elkaar, we zijn echt veilig en zonder problemen aangekomen, wehebben het gehaald, al onze voorbereidingen zijn niet voor niets geweest, WEZIJN ER!

We praten bij, ik drink een lekkere witte wijn enwe halen wat bagage uit de koffer. Na een heerlijk buffet duik ik doodmoe eenheerlijk bed in waarop met bloemen “welcome” is geschreven.

 

 

Donderdag 24 oktober 2013

 

Ik wordt om 8:30 wakker en heb heerlijk geslapen.Na een heerlijk douche (volgens mij heb ik er meerdere nodig om al die stof eraf te krijgen) Kleed ik me aan en gaan we ontbijten, een heerlijk Engelsontbijtbuffet. Mooi klaargezet met weer verse bloemen tussen de schalen. Wehebben om 11:00 uur onze officiële ontvangst en moeten dan klaar staan en alsrechtgeaarde Hollander sta je dan ook om 11:00 klaar, maar het wordt een uurtjeverschoven, nou ja ook goed! De tv komt erbij om opnames te maken zodat hetuitgezonden kan worden en eindelijk begint het feestje dan. We wordentoegesproken en krijgen van de Jamma foundation een certificaat uitgereikt, ik bener blij mee, maar boven mijn bed hangen als ik terug ben in Nederland gaat medan weer te ver. Er is fris en koekjes en er zijn een aantal mensen van deprojecten waar geld naar toe gaat. Als de officiële plechtigheid over is nemenwe rust, we gaan bij het zwembad liggen en genieten van het water en de zon. Wehebben een afspraak met drie taxidrivers om ons naar de Serekunda market tebrengen, we doen dat niet met de bus omdat we niet weten of die daar veiligstaat. Dus voor een goede prijs komen ze stipt vier uur op de afgesproken tijdbij het hotel voorrijden. We moeten geld wisselen wat eerst bebeurt en daarnaop naar de markt. Deze markt is zo groot dat je er beter niet alleen in kuntgaan omdat je dan kunt verdwalen, maar het is ook niet echt veilig om datalleen te doen. We hebben de chauffeur via Peter en Tiny, dus we weten dat hetgoed zit en dat merken we ook als we de markt oplopen. Ze bewaken ons alsof wegoud zijn, verliezen ons geen moment uit het oog en zeggen er wat van als zevinden dat de handelaren teveel vragen. Het zijn smalle straatjes met ook helekleien winkeltjes. Veel sierraden, stoffen, tassen, schoenen en vooral heelveel tweede hands kleding. We lopen ook even het slagerijgedeelte van de marktop, wat voor sommigen uit de groep griezelen is. Het stinkt er verschrikkelijk,het vlees wat er hangt is een landingsbaan voor vliegen en de zwabberaarwaarmee de vliegen worden weggejaagd ziet er uit alsof ook het toilet er meeschoon wordt gemaakt. Daar gaat ons plan van een gezellige BBQ op het strand,we doen het toch maar niet en besluiten de wegwerp BBQ’s weg te geven.

Het is wat aanpassen hier en daar want er moetenwat souvenirs worden gekocht en we moeten dus veel op elkaar wachten, maaruiteindelijk is iedereen klaar en gaan we ergens wat drinken. We zitten ergensboven en hebben een mooi uitzicht op de drukke straat, het is net een mierenhoopen alles krioelt door elkaar heen, wat een drukte.

Omdat het laat is geworden wordt het ook steedsdrukker, ‘s avonds als het iets afkoelt begint het op straat veel meer te levenen dat zie je nu ook gebeuren, we doen er langer over om thuis te komen dan opde heenweg.

 

 

Vrijdag 25 oktober 2013

 

Vandaag is de dag dat we onze projecten gaanbezoeken en we hebben afgesproken met de projectleider dat hij ons om ½ 9 komtophalen dus allemaal vroeg uit de veren om om tijd klaar te zijn en dat lukt!Alleen de projectleider heeft op de Gambiaanse tijd afgesproken dus er is om ½9 niemand te bekennen en om negen uur ook niet en om ½ 10 ook niet! Geduld iseen schone zaak, vooral in Afrika. We besluiten dan maar zonder hem weg terijden maar hij belt op dat we hem bij de rotonde op moeten pikken alsof erniets aan de hand is en hij stapt in een van de auto’s en karren maar.

We gaan naar ons eerste project, de KunkujangGunjur Nursery school we rijden een stuk over de gewone weg en slaan dan of eenrode stofweg op vol met hobbels en kuilen en rijden zo een stuk de bush in.Ineens staan er allemaal vrouwen langs de weg te zingen, te gillen, te dansenen zo begeleiden ze ons naar de school. De meeste vrouwen zien er prachtig uten sommigen hebben zich verkleed en maken muziek op grote ronde plastic bakkenwaar ze normaal de was in doen. Ze doen de gekste dingen, springen al dansendop hun hoofd en hebben er zelf veel plezier in. Er is een rij met allerleisoorten en kleuren stoeltjes voor ons klaargezet en dan beginnen de toesprakendie dan weer luid joelend worden ondersteund door de vrouwen. Ook allekindertjes staan er bij, allemaal gekleed in vaak vale en versletenschooluniformpjes, ze klappen en zingen mee van jewelste, misschien moesten zewel. Ook aan ons wordt gevraagd of we wat willen vertellen en dat wordt danweer vertaald. Het is een drukste van jewelste en ook het plaatselijkevoetbalteam is opgetrommeld. In shirtjes uit Nederland staan ze keurig op eenrij, hé wij hebben nog tassen voetbalsokken in Johanna liggen dus daar hebbenwe een bestemming voor gevonden. Men blijft zingen en dansen en voor Suus en ikzijn er jurken gemaakt en voor Peter een blouse. Suus en ik trekken direct dejurken aan, ze zijn wat ruim bemeten, maar we zijn niet zo moeilijk. We mogenhet schooltje zien, krijgen limonade en cake en een zak sinaasappelen mee. Hetvoelt dubbel, ik zit daar als de rijke toean die met geld en spulletjes aankomt zetten en daarvoor een soort heldenonthaal krijg. Dat schijnt zo degewoonte te zijn en is ook wel leuk, maar toch ik geloof dat ik liever een keeronaangekondigd langs was gegaan zonder al deze feestelijkheden. We laten hetdorp achter ons en gaan op bezoek bij het project van team 1507 De MankundaNursery school, we worden van alle kanten toegezwaaid, kindertjes komen overalvandaan, zwaaien, lachen en hebben plezier. Je merkt dat hier nauwelijkstoeristen komen, kinderen vragen niet om geld of cadeautjes.

Er zijn niet veel leerlingen op de volgendeschool, het is vrijdag en dat is de vrije dag voor de moslims, op de vorigeschool waren de kinderen er speciaal voor teruggehaald, maar hier is dat niettot nauwelijks gebeurt. We mogen de lokaaltjes bekijken en zijn hier weerrelatief snel weg, ook omdat we op tijd moeten zijn bij ons volgende project deKingstom Nursery school in Lamin. De school waar team Potvis (Peter en Tiny)zichzelf helemaal voor wegcijferen. Als we aan komen rijden staan er ontzettendveel kinderen te zwaaien met rood wit blauwe vlaggetjes en zingen welkomstliedjes.Er wordt een soort toneelstukje gespeeld door twee kleine kinderen die depresident van het land en zijn bodygard spelen. De kinderen hebben een heelrepertoire aan liedjes en zijn druk zingende. De school ziet er goed uit, jeziet dat er aandacht besteed wordt aan de kinderen, er zijn zelfs allerleidingen opgehangen. Daarna mogen de kinderen naar huis en halen wij de bus leeg,het meeste van onze spullen laten we hier achter, ook de keuken, stoelen,tafel, eten, pennen, rekenmachientjes, knuffels wuppies etc. We weten doordatPeter en Tiny er bovenop zitten dat het goed zit en dat maakt het makkelijkerom spullen achter te laten. Omdat dit schooltje dicht moet, (de landlord wilineen zijn land terug) hebben Peter en Tiny een stuk grond aangekocht waar nueen nieuwe school wordt gebouwd. We rijden dus een klein stukje door naar denieuwe locatie. De gleuven voor de fundering zijn gegraven en Peter legt deeerste steen. Voordat hij die vast metselt worden er wat rijst, geld en eennoot op de grond gelegd en daarop wordt de eerste steen gelegd, tja liever goodluck dan bad luck. Er is wat te drinken en zie de trotse gezichten van Peter enTiny, ik ben blij dat we ze kunnen ondersteunen en er voor zorgen dat ook detweede verdieping wordt gerealiseerd. We zijn moe, stoffig, zweterig en is hetal in de middag, dus besluiten we om naar het hotel terug te rijden zodat weons allemaal kunnen opfrissen. Wat een indrukken, wat fijn dat mensen er zoblij mee zijn en dat je in ieder geval iets kunt doen om hun levensomstandighedeniets te verbeteren. Ik hoop een ding, dat al die bobo’s die er de hele dag omheen hangen niet een te groot deel opeisen, want dat is in mijn ogenonvermijdelijk. Iedereen probeert een graantje mee te prikken, dat is de manierwaarop het gaat in dit land. Iedereen is voor zichzelf bezig en probeertgraantjes mee te prikken waar dat ook maar mogelijk is. Hard om te zien, wanter is altijd een laag waarvoor niets meer te prikken valt en die leven inbittere bittere armoede. Thuisgekomen moet ik me snel douchen en omkleden wantik ga naar de plaatselijke Rotaryclub die bijeenkomt in het SeneGambia hotel.Ik rij er naar toe en kom in een andere wereld terecht. Een groot hotel waar jein de hal echt het gevoel hebt van vervlogen tijden. Groot hoog luchtig enallerlei zithoekjes met luxe fauteuils Ik moet even wachten want ben te vroeg en wordt dan hartelijk welkomgeheten. De bijeenkomt duurt precies één uur en men valt bijna van hun stoelals ik vertel dat ik met de auto hier naar toe gekomen ben. Ze willen er allesvan weten, maar ook naar onze club zijn ze nieuwsgierig. Er wordt ondermeergesproken over Polio de wereld uit, iets waar Rotary zich al jaren langwereldwijd voor inzet. Verder ben ik verbaasd te horen dat er een ladingtabletten klaar ligt waar Malaria mee genezen kan worden en dat het nietingeklaard kan worden omdat het een voor Gambia niet bekend merk is. Hoe scheefkunnen dingen zijn! Er sterven jaarlijks nog vele mensen aan de gevolgen vanMalaria en dan wordt een lading niet ingeklaard?! Waarschijnlijk Gaat het dannaar Senegal toe. Een uur is te weinig omdat er geen enkele gelegenheid totkennismaken is en dat vindt ik jammer, ik zou wel willen horen hoe zij over dearmoede denken en wat zij er aan doen. Maar dat komt nog wel, ik ga wel mailen.

 

Zaterdag 26 oktober 2013

 

Vandaag staan er wat toeristische dingen op hetprogramma, we willen de crocodile pool en het vissersdorpje Tanji bezoeken. Wegaan op weg nar het vissersdorpje waar het een drukte van jewelste is. Dekleurige vissersboten zijn allemaal binnengekomen en het is een druk verkeervan het strand naar de boten. Alles wordt er op het hoofd uitgedragen. Denetten worden weer op de goede manier klaargelegd voor de volgende vistocht enop het strand zijn er vele mensen die een portie vis verkopen, we zienbarracuda’s, red snapper, inktvis en nog veel meer voor ons niet herkenbaresoorten. Vrouwen zijn boven grote gekleurde plastic bakken de visjes aan hetschoonmaken voor de verkoop. We maken her en der praatjes en hebben natuurlijkweer many friends die ons van alles willen laten zien, maar we willen gewoonzelf even rondlopen. Peter koopt een voetbal voor een aantal jongens die erdaarna fijn mee aan het voetballen gaan en Barbara leert een paar meisjestouwtje springen. Rozé en ik hebben een leuk gesprek met een oudere heer dieook op het strand zit. Het gaat over het geloof en dat er drie grote stromingenop het eiland zijn, hij weet veel ook over vroeger en de bezetter Engeland. Wenemen weer afscheid en lopen verder, maar de oude heer zoekt mij weer op engeeft zijn telefoonnummer, we mogen altijd bellen als we in nood zitten. Welopen richting de rokerijen waar het vreselijk ruikt en dan druk ik me netjesuit. Het zijn een soort rookschuren waar alle visjes op tafelhoogte op roostersliggen met de staarten omhoog, afhankelijk van de bestemming van de vissen isde rooktijd bepaald. Er wordt namelijk ook geëxporteerd en dan worden ze langergerookt. In een voorruimte zit een oude vrouw de gerookte visjes uit elkaar tehalen. Ik heb geen behoeft om iets te kopen, het ziet er niet aantrekkelijkuit. Buiten is het afval van de gepelde gerookte vis op een grote hoop gegooid.We lopen terug door een soort koelkasten kerkhof, overal liggen oude koelkastendie niet meer weken en ze zullen daar nog wel heel lang liggen ook.

We duiken weer in de bus en gaan op weg naar decrocodile pool waar we krokodillen gaan zien. We hebben moeite om het te vindenen rijden in rondjes rond, komen door hele kleien smalle straatjes en blijvenmaar in het rond rijden. We zien onderweg een dame van rond de tachtig met eenhele jonge rastajongen lopen, hand in hand. We griezelen er van, dit is eennormaal straatbeeld in Gambia. Veel oudere dames doen hier een leuke jonge boyop en hebben daar een fijne vakantie mee. Ook zie je oudere heren die vast alopa zijn met een zeer jonge dame misschien wel jonger dan hun eigen kinderenrondlopen. Ik vindt het lastig om te zien, maar snap wel als je niets hebt datieder inkomen welkom is. We vragen uiteindelijk de weg en hebben meteen tweeextra passagiers in de auto, zij zullen het ons wel even wijzen. We rijdendezelfde route als daarvoor en hebben ons dus blijkbaar één straatje vergist.Als we er in rijden komen we vast te zitten want midden op de weg staat eentaxi chauffeur met een lekke band en wij kunnen niet passeren. Het is nogal eengedoe want hoe komen we er nu langs? Uiteindelijk besluiten we de taxi met zijnallen in kleine zetjes op te tillen en naar de kant te dirigeren en dat luktdoor met vereende krachten te tillen. Ook achter ons staat een taxi geduldig tewachten en wat blijkt daar zitten Cees en Job Vis in mede challengers die zichheerlijk hebben zitten amuseren over onze acties. We gaan dus met zijn allennaar de pool die echt niet veel voorstelt. Het is een grote groen vijver metdaarin en omheen een aantal krokodillen. Er is er een die ook geaaid mag wordenen dat wordt volop gedaan. No problem zegt de gids, hij eet alleen maar viswaarna er maar één familie is die toch enige twijfel heeft en dat zijn de herenVis. We zien ook baby krokodilletjes, die zien er toch wel erg lief uit hoor.Bij de pool zit een klein museumpje waar veel oude muziekinstrumenten te vindenzijn en foto’s van vroeger uit de Engelse koloniale tijd. Als we alles hebbengezien gaan we weer naar huis en naar de kleermaker, want er moeten wat jurkjesgenaaid worden. Het is een hele kleine ruimte met verschillende machines, om tenaaien en te locken maar ook verschillende borduurmachines. Er wordt vakkundiggewerkt en als de prijs is afgesproken worden de maten gemeten en kan dekleermaker aan de slag, we zijn benieuwd. Samen met Peter gaan we de bus latenwassen en de gereedschapskoffer en automaterialen weggeven. We gaan langs eengarage onder de boom, een paar blikken golfplaten die inmiddels al behoorlijkverroest zijn dienen als overkapping. Als we aan komen rijden denkt een klantdat we een mankement hebben en hij begint de garage aan te bevelen. We vragennaar de eigenaar en leggen uit dat we de challenge hebben gereden en nuterugvliegen dus spullen over hebben. Als hij de gereedschapskoffer ziet vraagthij how much want hij heeft niet goed begrepen dat hij het mag hebben. Ze zijnerg blij met deze gift en na de nodige dankjewels  en een foto nemen we afscheid en als wewegrijden staan ze alleen maar gebogen over de kist met spullen.

We eten vanavond in het hotel want er is een BBQbij het zwembad en er komt Jambe muziek.  We hebben een tafel bij het zwembad en degroep staat al klaar om te beginnen. Vanuit het niets lijkt het alsof er eengeweldig onweer los is gebarsten, maar het zijn de muzikanten die een geweldigedjembé sessie neerzetten en al gauw lijkt het er op dat niemand meer stil kanzitten en je ziet iedereen meebewegen. Ook wordt er een prachtige dansshowneergezet, we genieten volop. Daarna worden we stuk voor stuk opgehaald enmogen we allemaal mee doen met het dansen. We hebben een erge leuke avond engaan moe van het bewegen naar bed.

 

Zondag 27 oktober 2013

 

Ik ga vandaag mee met team X om hun project tebezoeken, daarvoor moeten we wel naar de North Bank en dus met de boot over, wegaan naar Aljamdu Womans Garden.

We moeten vroeg weg want we willen op een normaletijd weer terug zijn in het hotel. We rijden naar de ferry maar team X heeftvoor ons een kleinere boot geregeld, zo’n mooie grote witte houten vissersbootdie beschilderd is met allerlei felle kleuren. We laten de auto’s namelijkstaan zodat we zeker weten dat we weer terug komen en niet een paar dagen vooreen plek op de ferry hoeven te wachten. Het is druk op het strand want er lopenallerlei dragers door elkaar heen die ons en onze spullen de boot op willendragen. Dat is trouwens een normale zaak in Gambia. Er moet nog flinkonderhandelt worden over de prijs en als dat is gelukt wordt er ineens heelsnel actie ondernomen. Voor ik het weet zit ik op de nek van een gitzwarteGambiaan en wordt ik naar de boot gebracht, zo worden ook de anderenovergedragen. Ik weet dat het zo altijd gebeurt, maar het voelt toch niethelemaal lekker, ik probeer er straks zelf wel uit te komen! We krijgenallemaal zwemvesten aan alhoewel ik betwijfel of er nog wel een goed exemplaartussen zit. Het is heerlijk de warme bries die je langs voelt komen en hetgeklots van het water tegen de houten boot aan. Als we aan de overkant komenligt daar een veerpont en ik zeg zo ik ben blij dat wij niet met die boot zijngekomen afgelopen week, dat ding ziet er uit alsof hij de overkant niet haalt,maar ik vergis me dus. Het is wel degelijk de boot waar wij deze week mee overzijn gevaren en ik ben blij dat we daarmee toch de overkant hebben gehaald. Wekomen aan wal en worden direct weer omringt met dragers die ons van de boot afwillen helpen, maar ik hou me aan mijn voornemen en kom zelfstandig van de bootaf. Ook op het strand worden we belaagd, iedereen wil wat van ons, medicijnen,schoenen, studiekosten, change money, etc. Er moet weer onderhandelt worden,maar nu over de auto’s die ons naar Aljamdu zullen brengen. Het heeft watvoeten in de aarde maar uiteindelijk is er naar ieders tevredenheid een prijsuitgekomen en kunnen we vertrekken. Er staan twee oude groene jeeps klaar waarwe mee het binnenland in gaan en het is werkelijk een prachtige rit. We kunnenstaan en genieten van het uitzicht. Wat direct opvalt is dat het op deNorthbank armoediger is in vergelijking tot de omgeving Banjul, maar het is erook veel groener! We zien avocadobomen en het stikt er van de mangobomen. Ookzien we veel papaja, maniok en rijstvelden die er mooi bijstaan. We gaan van deweg af en komen op een rode stofweg. We zijn bijna de enige passanten, af en toeschiet er een ezelswagen uit de bush vandaan en er rijdt grote brede man op eenkoele motor, veel glim in ieder geval en met een geweldig muziekje op hijswingt tussen het groen door. Onze auto slaat een paar keer af en de driverkrijgt hem niet meer gestart. Geen probleem horen we hem zeggen terwijl hijonder de motorkap duikt en inderdaad het is zo verholpen, we kunnen dus zo weerverder. Beer is mee vandaag want ik heb besloten dat het voor beer vandaag zijnfinal destination gaat worden, hij wordt weggegeven. We naderen onze bestemmingen komen in een schattig klein dorpje terecht waar de huisjes dicht op elkaarstaan, maar waar het er supernetjes uitziet, er ligt geen rommel op straat.Onder een grote boom in het midden van het dorpje worden we welkom geheten doorde dorpsoudste en de imam. Er worden wat dankwoordjes gesproken en ze willenals dank graag een geit slachten om samen op te eten. Bert legt uit dat ze diebeter voor zichzelf kunnen gebruiken en dat wordt geaccepteerd. Ik vraag aan deschoolmeester of er ook gehandicapte kinderen in het dorp zijn omdat ik beeraan een gehandicapt kind wil geven. Er zijn er een paar maar hij brengt me naareen kindje dat zowel verstandelijk als lichamelijk gehandicapt is en leg aan devrouw die haar draagt uit dat ik beer aan dat kind wil geven. Het kind is zevenmaar heft het postuur van een veel jonger kind, haar benen zijn onderontwikkelden ze kan niet staan of lopen. Ze kijkt een beetje wazig voor zich uit. De dameis er zo blij mee dat ik mee moet verder het dorp in en ik snap niet helemaalwaar het over gaat maar ik volg de vrouwen die mij een kant heen leiden. Ik komvervolgens bij de moeder van het kind uit die blij is met de knuffel voor haarkind maar het liefst ziet dat ik het kind mee naar huis neem. Het schokt me,maar ik snap het ook wel. Als je kinderen voor jou moeten zorgen dan is eengehandicapt kind alleen maar een last, het brengt niets op en beperkt alleenmaar. Toch neem ik het kind niet mee, ik hoop dat Beer niet van haar afgepaktwordt en verkocht. Ze ligt er zo lekker met haar koppie tegenaan! Na alleplechtigheden, cadeaus achter laten en de vrouwentuin bezichtigen verlaten wehet dorp en gaan we weer op de terugweg naar Banjul. Ik heb continue metallerlei kindjes aan mijn arm gelopen ik had niet genoeg handen om ze allemaalter wille te zijn. Wat me opvalt is dat deze kinderen nergens om vragen, zezijn al blij als ze met je mee mogen lopen en superblij als ze je hand vastmogen houden. Roodstoffig en moe komen we aan in het hotel, maar het was eenmooie dag en ik heb er erg van genoten. Het koude biertje na deze tocht gaat erin als koek.  Na het avondeten halen wede bus zover mogelijk leeg en maken er allerlei mensen blij mee.

Er gaan slaapzakken naar twee mannen die altijdbuiten de poort van de hotel staan, de een heeft een sigarettenstalletje en watde ander doet weet ik eigenlijk niet precies. We geven spulletjes weg aan demensen die de slagboom open en dicht doen als we aankomen en vertrekken. Derubberen matten gaan naar het hotel, het bed wordt er uit gesloopt en ook hethout wordt weggegeven en zo wordt Johanna langzaam maar zeker weer de oude,zonder toeters en bellen. Het is wel raar, Johanna is Johanna niet meer maar zogaat het nu eenmaal. Rozé, Barbara, Isabelle enPatrizia hebben vandaag een geweldige actie ondernomen en hebben zich door detaxichauffeur naar een ziekenhuisje laten brengen die voorlichting geeft overaids en vrouwen helpt bij bevallingen en preventie. Zij hebben van een deel vanhet cashgeld wat wij over hebben van de tocht allerlei medicijnen gekocht voorhet ziekenhuisje. Ik vind het een briljant idee! Dat is nou daadwerkelijke hulpdie op de goede plaats terecht komt. Ze zijn ook nog even bij de taxichauffeurin zijn huisje geweest. Hij was vol trots over zijn huisje en zijn badkamer,Patrizia vertelde dat haar kamer thuis groter is dan het hele huisje van detaxidriver. Ze vertelde ook dat je dan anders naar je eigen situatie gaatkijken.

 

Maandag 28 oktober 2013

 

Vandaag vertrekt de groep terug naar Nederland eniedereen is druk met pakken. Ik ruim de troep in mijn kamer op, want sinds mijnaankomst heb ik nog geen tijd gehad om te reorganiseren. Ik maak alvast stapelskleding die ik weg ga geven en zo krijg ik behoorlijk ruimte in mijn tas. Ikheb namelijk ook extra kleding meegenomen om weg te kunnen geven. Als de buskomt om iedereen op te halen zwaaien we ze uit en blijven Wouter en ik over. Wehebben afgesproken met team Tuk dat we samen met hen naar het ziekenhuisje inBijilo gaan om de matrassen, onze EHBO Rugzak en onze doos met medicijnen daaraf te gaan geven. We worden ontvangen door een zeer aardige arts die ontzettendblij is met de spullen en vertelt dat ze het goed kunnen gebruiken. Ik vraagaan de arts of hij gebrek heeft aan dingen en hij vertelt ons dat hij gebrekheeft aan medicijnen vooral om malaria te behandelen, dus ik bied hem aan omdie voor hem te gaan kopen. (goed voorbeeld doet goed volgen) Ik vraag hem ofde jongen van de apotheek mee mag en dat is goed. Samen met hem ga ik op pad enwe gaan naar een soort medicijngroothandel want daar is het goedkoper. Het zitin de buurt van de Serekunda market dus we moeten ons door een druk stukverkeer heen wurmen. De groothandel heeft niet alles en dat wat hij wel heeftzit op slot achter een deur en degene van de sleutel is er even niet dus wegaan eerst naar een andere apotheek en komen dan terug bij de groothandel. Inde apotheek ziet het er rommelig uit de dikke eigenaar zit achter zijn bureauwat vol ligt met geld te eten en daarom zit hij met een geel plastic zakje omzijn hand aan zijn volle bureau. We krijgen in ieder geval wat we nodig hebbenen kunnen weer terug naar de groothandel. We moeten nog wel even geduld hebbenmaar uiteindelijk gaan we met de gevraagde spullen naar het ziekenhuis. In deauto zegt Melvin eigenlijk is het raar, we zijn al de hele middag met elkaar opstap en we weten niet eens van elkaar hoe we heten. We stellen ons dus aanelkaar door en hebben leuke gesprekken in de bus. Melvin studeert voorapotheker, zijn moeder heeft hem gepusht om te gaan studeren en daar is hijhaar nu dankbaar voor. Hij was vroeger geen makkelijk kind en had helemaal geenzin in school, gelukkig is hij nu zo ver gekomen.

We hebben gesprekken over de president en hoe er doorhem voor de inwoners van Gambia wordt gezorgd, niet dus! Dat durft men echtniet te zeggen als er anderen bij zijn, maar zo samen in de bus durft hij heteen en ander te laten horen. In de bus zegt hij een paar keer “er is een engelaangekomen vandaag en die brengt ons medicijnen waardoor we de patiënten kunnenhelpen”. Ik heb het er over dat er soms kleine wonderen gebeuren en voor hem isdat in dit geval zo. We komen terug in het ziekenhuisje en de arts is dolblijmet de medicijnen, volgens hem hebben we door deze actie levens gered. Ik krijgeen brief mee van de arts zodat men in Nederland weet dat het geld goed isterecht gekomen. De arts vraagt me of ik soms nog mensen weet die wat zoudenkunnen bijdragen aan de studie van Melvin, het ziekenhuis betaald de helft =20.000 dalasi (= 400 euro) en Melvin moet de andere helft betalen maar dat gaathem volgens de arts nooit lukken wat zou betekenen dat hij zijn studie niet afkan maken. Ik zeg dat ik niet kan beloven maar dat is mijn best zal doen. Wenemen afscheid en ik rij terug naar Lemon Creek, waar 5 leden van team X en watmensen van SOS team 3 mij vragen of ik ze met de bus naar het vliegveld wilrijden. Ik zeg dat ik dat wel wil doen maar dat het geld gaat kosten omdat ikiemand wil helpen met zijn studie. Het is geen enkel probleem dus ik laad dewagen vol en heb mijn eerste betaalde job in Gambia. Ik wordt goed bedeeld voormijn taxiservice en heb dus al een deeltje van de studie binnen. Als ik naarhuis rij besluit ik de rest zelf te betalen, want waar gaat het nu eigenlijkover en dan kan Melvin verder studeren en hopelijk zijn studie afmaken.

Ik rij terug naar het hotel, blij met mijnpasverdiende geld!

 

Dinsdag 29 oktober 2013

 

Alweer vroeg op, we gaanmee om een paar projecten te bezoeken, in ieder geval gaan we naar de HartHouse een weekopvang voor kinderen met een verstandelijke beperking en webezoeken een reeds uitgevoerd waterproject en een medisch islamitisch postje waareen vrouw de scepter zwaait en de boel draaiende houdt.

We gaan eerst naar deHart House, opgezet door een Engels echtpaar. Zij hebben alles wat zehadden verkocht in Engeland en van dat geld deze opvang neergezet. Het ziet erecht goed uit, niet in de zin van luxe maar van hoe de dingen zijngeorganiseerd. Als we binnenkomen zijn de kinderen nog met elkaar in de grotegroep bezig en daarna gaan ze in kleine groepjes van alles oefenen. Grote enkleine motoriek, ze oefen hoe ze veters moeten strikken hoe ze zich moeten wassenen aankleden, ze hebben toilettraining, ze leren tellen etc. De kinderen hebbenhet zichtbaar naar hun zin en dat is leuk om te zien. Het hart House isafhankelijk van giften en donaties en ik hoop dat ze nog lang genoeg voldoendekrijgen om het project voort te laten gaan. Als je de Engelsman bekijkt dan hebik het idee dat hij er armoedig uitziet, zelfs een voortand mist en misschiengeen geld heeft voor een tandartsbehandeling. We gaan verder in het kielzog vande burgemeester van dit dorp en moeten perse bij hem thuis langs voor een grotepoppenkastshow. Al zijn familie wordt er bij gehaald en dat zijn er al gauwveel, want hij heeft drie vrouwen en negen kinderen vertelt hij trots. Er komteen supersonische videocamera bij die voor de familieleden wordt gehouden metde vraag of ze happy zijn met de waterleiding en natuurlijk zijn de vrouwen erghappy! Iedereen is happy en dat moeten we goed horen! We gaan kijken wat er isgebeurt voor het geld. Er zijn drie tappunten aangelegd waardoor de vrouwenniet meer zover hoeven lopen om aan hun water te komen. Bij iedere tappunt iseen vrouw verantwoordelijk voor de betalingen want het water is niet voorniets. Als een compound (een ommuurde plek waar meerdere families bij elkaarwonen) er geld voor heeft dan kan er een aftap gemaakt worden naar de compound.We zien dat ze daar mee bezig zijn. Het is goed dat dit soort kleine actieswordt ondersteund. De vrouwen moeten vaak hard werken en een eind lopen om aanwater te komen. Als we het waterproject hebben gezien gaan we door naar demedische post. Een paar jaar geleden is hier een ambulance aan geschonken en wegaan kijken hoe het daar mee is. De ambulance staat er mooi bij, heeft alleenwat startproblemen, maar wordt nog regelmatig gebruikt door de verpleegkundigeannex vroedvrouw als zij problemen verwacht bij een bevalling en de vrouwen inkwestie naar het hospitaal moeten. Het postje ziet er naar Afrikaansemaatstaven goed uit, ik denk dat je hier wel naar toe kunt gaan als je ietsmankeert. Het materiaal mag dan wat verouderd zijn maar er kunnen zelfs echo’sgemaakt worden. Ik stop wat in de donatiepot in de hoop dat alle beetjeshelpen. We gaan terug naar het hotel als we langs de garage rijden staatiedereen te zwaaien, grappig hoor. We zijn moe, doen allebei een dutje envoelen ons daarna weer wat beter. We gaan eten in de Senegambia area en komenbij een Libanees terecht. We eten heerlijk, ik heb een hele rij gegrildegamba’s op mijn bord liggen mooi oranje, goed van smaak met een heerlijkknoflooksausje en besluiten hier onze laatste avond ook maat te gaan eten.

 

Woensdag 30 oktober 2013

 

Vandaag willen we zelfop pad en doen we het rustig aan. Tegen tienen gaan we de deur uit en willennaar Brikama naar Yep Africa. We pakken alleen een verkeerde afslag waardoor weeen mooie tocht hebben maar niet in Brikama terecht komen. We keren op eengegeven moment weer om en vragen bij de roadblock hoe we er wel moeten komen.We rijden er naar toe en genieten van het uitzicht. Kleine huisjes,ezelwagentjes en veel winkeltjes, maar ook compounds met grote villa’s er op.De verschillen tussen rijk en arm zijn wel erg groot in Gambia en ik kan het delaatset dagen niet nalaten om me af te vragen wat de rijken nou eigenlijk zelfvoor hun mensen doen. Ik hoor van zoveel projecten, zoveel mensen die helpen,zoveel stichtingen, zijn we niet bezig om de Gambianen afhankelijk van ons temaken? Natuurlijk is het ontzettend lastig want je ziet de armoede enonmogelijkheden continue om je heen en degene die het niet voor het zeggenheeft is niet in staat daar ook maar enige verandering in aan te brengen.Zolang de president met zichzelf bezig is, denkt met zijn staf alleaidspatiënten te kunnen genezen, in een vette hummer rondrijdt waarbij iedereende kant van de weg in moet springen als hij langs komt want hij heeft altijdvoorrang, hij zijn eigen (vriendjes) parlement samenstelt, wat moet je dan alsje niets te eten hebt  en niet naarschool kan omdat daar geen geld voor is? Wat moet je dan als je ziek bent en dedokterskosten niet kunt betalen? Wat moet je dan als je moeder je als vondelingheeft achter gelaten en wat moet je dan als je gehandicapt geboren wordt en dusvan geen enkele nut bent voor de samenleving? Dan ben ik toch blij dat ermensen zijn die juist die zwakkeren helpen.

We vinden Yep Africa inBrikama en blijven daar even praten over waar zij mee bezig zijn en wat hetbelang daarvan is. Ik laat de kleding achter en we gaan weer terug naar Bijilo.We nemen een douche en ik pak alvast wat spulletjes bij elkaar. We lezen wat enaan het einde van de middag gaan we weer langs het ziekenhuis om mijn verdiendegeld af te geven aan de dokter. Ik vertel hem dat dit alvast een bijdrage isvoor de studie van Melvin en vertel hem hoe ik aan het geld kom, hij moetontzettend lachen en waardeert mijn actie heel erg. Ik vertel hem dat ik derest van de studie van Melvin zelf zal betalen en hij is er zo blij mee.Volgens hem is Melvin iemand die het verdient om verder te kunnen studeren enhij vraagt of hij hem er bij mag roepen. Melvin weet niet wat hij hoort en weetook niet wat hij moet zeggen en dat maakt allemaal niets uit. Met de artsspreek ik af dat hij alle gegevens aan mij door zal sturen en ook de rekeningenetc. Hij houdt mij ook op de hoogte hoe het met de studie van Melvin gaat en ikvraag aan Melvin of hij één ding wil doen als hij zijn studie behaalt en dat isom zijn landgenoten te helpen. Dan heeft het nut en druppelt het door inGambia.

Ik laat ze in verbazing achteren hoop dat het gaat lukken.

We rijden daarna naar dekleermaker want ik moet mijn jurkjes passen, maar die zijn nog niet helemaalklaar, dus morgen terugkomen. We hebben een afspraak met Peter en Tiny en Janen Janny, we drinken een borrel en jawel Peter drinkt vanavond zijn biertjehoor, het wordt zelfs vastgelegd op de kiek. Daarna blijven we ook maar metzijn allen eten, ik neem garnalen jassa (is een heerlijk uiensaus) met extraknoflook, volgens mij ruiken jullie het nog als ik terug ben. We rijden terugen ondertussen worden we overal herkent als we in de bus rijden. We worden nietmeer aangehouden bij het checkpoint maar er wordt gewoon gezwaaid en bij detaxicentrale kent iedereen inmiddels ook de bus. We zwaaien wat af! De meesteGambianen zijn trots op het feit dat Bosswoman in zo’n grote bus rijdt enBossmen achterin zit. Er gaan zeer regelmatig vingers omhoog om aan te gevendat ze het goed vinden van Bosswoman. Nou moet ik zeggen dat ik ook trots benop Bosswoman want ik rij door Gambia alsof ik hier al jaren woon, weet de weguit mijn hoofd naar Serekunda, Brikama naar de Vismarkt en Banjul, je mag meoveral op afsturen. Bij het hotel gekomen staat er een bandje te spelen enzitten de challengers die nog niet naar huis zijn lekker in de tuin of staan tedansen. We sluiten nog maar even aan.

 

Donderdag 31 oktober2013

 

Er staat vandaag nietsop het programma, o wat lekker. We blijven wat langer in bed liggen dan normaalen gaan daarna de hele dag bij het zwembad liggen. Ik dut af en toe in, leeseen boekje en geniet tussendoor van de vogels en de vogelgeluiden.

Er vliegen regelmatigkoppeltjes donkerblauwe ara’s langs en je hoort ze al aankomen. Ze duiken onderde bomen door en maken lekker veel herrie met elkaar. Het is een genot om naarte luisteren. Zo brengen we luierend de dag door tot het einde van de middag,want we willen Johanna nog een extra poetsbeurtje geven en dat doen we bij debenzinepomp vlak naast het hotel. Ze herkennen me en vragen waar Bossmen is(Peter) want dat weten ze nog van een aantal dagen geleden. Nee, Bossmen zit alin Nederland en Bosslady komt nu met de bus. Ik ding nog wat af op de prijs enJohanna ziet er na ruim een uur strak en stralend uit. De man die hetschoonmaken regelt is groot fan van het Nederland elftal en weet er alles overte vertellen. Ik schenk hem daarom de oranje handdoek van de bestuurdersstoelen hij is er erg blij mee. Als Johanna klaar is gaan we richting Senegambiawant we willen graag kreeft eten bij de Libanees, we hebben er al zin in. Wenemen plaats en bestellen verse kreeft, maar dat duurt en het duurt en hetduurt. Na ruim 1 uur blijken ze ons vergeten te zijn en moet men er dus nog aanbeginnen. Na 1 ½ uur krijgen we dan eindelijk onze kreeft en dat is maar goedook, we stonden op het punt om weg te lopen. Jammer dat ze het zo hebben moetenafraffelen, de patat lijkt wel gekookt in het frituurvet en is nog rauw en dekok had er zin in qua knoflook dus de kreeft proeven we bijna niet meer vanwegede knoflook. We hadden ons er zo op verheugd en het valt dus tegen, maar ja erzijn wel ergere dingen in het leven. We zijn laat klaar, halen mijn jurken opeen gaan naar het hotel. Daar gaan we nog even in de tuin zitten, voor delaatste keer genieten van het ruisen van de zee en de krekels die beginnen tezingen zodra het donker is, want morgen vliegen we naar huis.

 

Vrijdag 1 november 2013

 

De wekker gaat en wemoeten er echt uit, tas moet gepakt en Johanna moet ingeleverd bij detoeristenpolitie. We nemen een douche en gaan voor de laatste maal ontbijten.Nog even genieten van de heerlijke juice waaruit we iedere morgen kunnenkiezen. Dan gaan we eerst Johanna wegbrengen, We rijden naar detoeristenpolitie en leveren Johanna in. Wouter schroeft de nummerplaten er afwant die moet ik inleveren in Nederland. De politie controleert de bus en geeftmij een verklaring af dat de bus geschonken wordt aan de Jammeh Foundationzodat ik in Nederland alles in orde kan maken i.v.m. de wegenbelasting enverzekering. Ik vraag een agent nog even op de foto te gaan met de nummerplatenen dan moet ik echt afscheid nemen van Johanna. Het is een raar gevoel want ikwist dat dit moment zou komen, het levert geld op voor het goede doel en daardeden we het voor! Maar Johanna is bij mij gaan horen en het is raar om nietmeer in haar te rijden. Ik kijk nog een keer om naar die stoere volkswagen dieons zonder één probleem naar Gambia heeft gereden. Johanna heeft er deze reis7617 kilometer op zitten en daar ben ik echt trots op. We nemen een taxi terugnaar het hotel en pakken de tassen, we transpireren al weer. Vlak voordat weworden opgehaald douchen we nogmaals en dan is het wachten op de transfer. Wenemen afscheid van de mensen die nog aanwezig zijn en vertrekken richtingvliegveld waar we als afscheid nogmaals flink moeten wachten, het maakt nietuit ik ben wel wat gewend tijdens deze reis. We vliegen in ruim 6 uur terug enstaan dan op Nederlandse bodem, wat een raar gevoel. We hebben er zo lang overgedaan om daar te komen en nu is zo’n korte tijd terug, het klopt niethelemaal.  We gaan naar huis en duiken optijd in bed, morgen tas uitpakken, de was doen, boodschappen halen en weerproberen in het gewone leven te acclimatiseren.

 

 

Zondag 3 november 2013

 

 

Johanna is vandaaggeveild en heeft 151.000 dalasi opgebracht, ongeveer 3000 euro. Dit gaatallemaal naar project 7, de Kunkujang nursery school.

Had er stiekempjes nogbij willen zijn vandaag.