Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van Poste de santé maternité Thierry Sabine
Poste de santé maternité Thierry Sabine

28 oktober 2018
Afbeelding van Care for natural, behandeling brandwonden
Care for natural, behandeling brandwonden

28 oktober 2018
Afbeelding van Smartphone over?
Smartphone over?

28 oktober 2018
 
 
 

dinsdag 7 oktober

de vierde dag 
15 oktober 2014
de vierde dag
Dinsdag 7 oktober 2014,vierde dag

 

Oef wat gaat die wekker vroeg, we hebben allemaal niet heel erg lekker geslapen, het was benauwd in de kamer. Maar goed we hadden allemaal een normaal bed en daar is ook wat voor te zeggen. In het pikkedonker verlaten we de kamer en om zes uur staan we buiten en we zijn niet de enige. Na een poosje gaan we allemaal met onze auto’s aan de kant van de weg staan, wij zijn de laatset en proberen de kudde in de gaten te houden. Allemaal onze pinkers aan en dan kunnen we vertrekken richting de haven.

Het is een mooi gezicht al die auto’s op een rij met de knipperlichten aan, dit geeft al een beetje het konvooi gevoel. Het is niet druk bij de haven en alles loopt voorspoedig, het is er zo apart ’s morgens in de vroegte als het nog donker is en alle lampen van de hijskranen branden. We moeten wachten voor we de boot op mogen, eerst gaan de bussen en vrachtwagens en die moeten er achterstevoren inrijden, knap hoor! We zien ook een vrachtwagen met oplegger en daarop een “echte” Parijs-Dakar auto, WOW!

Die gaan oefenen in de zandduinen en als we geluk hebben dan komen we ze daar tegen. Als dat zo is vraag ik of ik een eindje mee mag rijden in die vrachtwagen. Ik hoor later van Opa Tiny dat ze drie dagen hebben moeten wachten om de pond op te mogen.

Eindelijk mogen ook wij de boot in rijden, het is helemaal niet druk dus dat gaat allemaal relaxed. Wagen geparkeerd en op naar boven om ons paspoort af te laten stempelen.

Ik denk dat de beambte zijn bril was vergeten want het tempo was tergend langzaam. We hebben een uur in de rij gestaan maar uiteindelijk wordt je geduld altijd beloond en hadden we de benodigde stempels in ons paspoort staan. De boot was al een eind op weg toen we uit de rij mochten stappen dus weinig van het vertrek gezien. Bij aankomst in de haven van Tanger werden er toch een paar mensen wat stilletjes want hoe zou het gaan met het invoeren van de brandweerwagen en de ambulance? Door het havengebied naar de douane, waar iedereen een groen papiertje in moest leveren om de auto in te klaren en dan bij een apart loketje. Alleen werd het loketje net dicht gegooid dus moesten we “even”wachten. Een Marokkaans eventjes, het heeft meer dan een uur geduurd, terwijl je de uniformen heen en weer ziet schieten. Je ergeren heeft geen zin, want het gaat er echt niet sneller om. Maar uiteindelijk kwam er schot in de zaak en begonnen er wat uniformen in beweging te komen, hoera! Na dat er heen en weer gehobbeld moest worden tussen het ene en het andere loketje mochten we er door. Maar het allermooiste was toch het feit dat zowel de brandweerwagen als de ambulance er zonder problemen door kwamen, de hele groep blij want zo konden we samen verder.

Op naar Tetouan voor de boodschappen. Direct als je het havengebied uit rijdt ga je de bergen in en heb je een prachtig uitzicht op de haven en de zee. Dat is genieten. We rijden zo’n 60 kilometer op naar supermarché Marjane. Een ongelofelijk grote supermarkt waar je alles kunt kopen behalve varkensvlees. We volgen de tip van Cor op en kopen twee gegrilde kippen, krijgen er twee flessen cola bij cadeau. Achter op de keuken  verschalken we de twee kippetjes met wat brood en komen er helemaal van bij.

Ik koop nog wat tegoed voor mijn telefoonkaartje en waardeer mijn dongel op, als het werkt zoals het moet ben ik goed bereikbaar, maar dat weet je maar nooit. We tanken Fleurtje vol en wat scheelt dat een geld, de benzine is hier beduidend goedkoper dan in Nederland. We vervolgen onze weg richting Fes, een prachtige tocht door de bergen. We slingeren door het landschap en genieten van de mooie vergezichten.

We zijn in een lappendeken beland van diverse kleuren, de stukjes omgeploegde akker zijn bijna zwart van kleur en daartussendoor de bruin/beige kleurschakeringen van afgemaaid Stroo. Overal zien we groot opgestapelde hooibergen die van boven rond aflopen en af en toe zien qwe volgeladen vrachtwagens met balen Stroo die niet vol maar over-over vol zijn beladen. Dat die wagens nog mogen rijden is mij een raadsel, volgens mij zijn ze een gevaar op de weg. Als we stoppen om van chauffeur te wisselen komen we er achter dat we onze keukenondersteuning kwijt zijn en daar balen we goed van want we zijn bang dat de keuken het zonder die ondersteuning niet gaat houden.

We bedenken allerlei oplossingen maar die gaan het niet worden, we rijden door richting Fes en besluiten te kijken of we het daar op kunnen lossen.

Ineens verandert de natuur en zien we prachtige bergen van beige naar rood met daarachter een stuwmeer, wat een plaatje! We maken foto’s en filmen wat en daar

komen Rinke en Piet aangereden, zij stoppen en genieten ook even van het mooie uitzicht. Terwijl we daar staan passeert de warme gloed ons en natuurlijk gaat de brandweersirene even aan. Iets verder op kopen we amandelen voor te veel geld en een granaatappel, ik heb in mei bij dezelfde jongen pruimen gekocht.

We rijden het laatste stuk en komen aan op camping Diamand Vert, het voelt vertrouwd aan dit is al mijn derde keer dat ik hier vertoef. Ik heb een bungalow voor ons gereserveerd en die is top! Heerlijk groot balkon met uitzicht op het waterpark. Een overheerlijk bankstel en twee grote slaapkamers. Ik durf het bijna niet op te schrijven. Dit zal voorlopig onze laatste luxe bungalow zijn, we genieten er dus nog even van. Zitten op ons terras met een glaasje wijn en lekker kazen die we meegenomen hebben uit Spanje. Dit is het voor vandaag, we gaan niet meer warm eten, zo is het wel genoeg.

Rustig zitten met het geluid van de krekels om je heen, de avond is volmaakt.

We besluiten toch maar even naar de camping te lopen om te zien hoe het met de andere teams gaat, maar we komen niet verder dan de bungalow van Cor en Charl. Zij komen net aan en vragen of we een borrel komen drinken en dat vragen ze niet aan de verkeerde mensen. Enfin na twee pakken Aldi wijn en een hoop gezelligheid besluiten we weer naar de bungalow te lopen, sorry campinggasten.