Home
Rotary Challenge
Actueel
Volg ons
Reisverslagen
Video's
Sponsoren
Contact
Mijn profiel

Nieuws

Afbeelding van Poste de santé maternité Thierry Sabine
Poste de santé maternité Thierry Sabine

28 oktober 2018
Afbeelding van Care for natural, behandeling brandwonden
Care for natural, behandeling brandwonden

28 oktober 2018
Afbeelding van Smartphone over?
Smartphone over?

28 oktober 2018
 
 
 

Dinsdag 21 oktober, 2014

 
21 oktober 2014
Dinsdag 21 oktober, 2014

Ik word wakker van het gerommel van Robert en draai me nog eens lekker om, lekker gevoel niet perse vroeg op te moeten om te gaan rijden. Vandaag wordt het genieten van onze rustdag. We slapen in een rond hutje met een rieten dak er op. Aan de buitkant van iedere hut is de muur beschilderd met beesten uit Afrika. Zo kan je goed onthouden in welke hut je slaapt. De hutten zijn niet groot, maar wel comfortabel, wij zijn dik tevreden. Na het badderen gaan we ontbijten en er blijken al veel teams aan tafel te zitten. Dan moeten we de dakkoffer leeg gaan halen omdat we een deel van onze medische spullen zullen achter laten bij het kliniekje wat Thierry Sabine (1e organisator van de Parijs – Dakar rally) heeft opgezet. We zoeken de spullen uit en rijden dan het dorpje in, waar het bruist van het leven op straat. Allerlei piepkleine winkeltjes met allemaal dezelfde spullen in de verkoop. Veel vrouwen in prachtige gewaden en het stikt ook van de kinderen. We mogen de auto op het terreintje zetten en worden hartelijk ontvangen. We krijgen een rondleiding door het kliniekje, wat er eigenlijk nog wel redelijk goed uit ziet qua Afrikaanse standaard dan. Alleen op de kraamkamer zitten de opgedroogde bloedspetters nog op de beenbeugels en het zand ligt op het bed. Maar ja of je daar last van hebt als je bezig bent met bevallen weet ik niet. We schenken onze spullen en geven nog wat geld om medicijnen te kopen. Het personeel is erg blij met de spullen en gaan graag met ons op de foto. Natuurlijk wordt je blij als er weinig is en ineens wordt de voorraad aangevuld.
We delen knuffels uit aan kleine kinderen, van sommigen krijg je een grote glimlach en anderen zetten het op een schreeuwen als ze die grote blanke vreemde mensen zien.
Er klinkt overigens een jammerlijk geschreeuw over de gang van een schattig klein meisje dat een ontsteking in haar hals heeft en platgedrukt wordt op de behandeltafel. Het klinkt verschrikkelijk zielig. Even later komt ze met haar ouders naar buiten lopen en ze houdt haar hoofdje gebogen, we zien een hele groet pleister in haar halsje zitten.
Ik hoop dat dit kliniekje nog lang mag bestaan, want mensen komen in ieder geval langs voor hulp. Er hangt overigens ook een poster aan de want met voorlichting over ebola, goed hoor. We lopen nog even door het dorp nadat we afscheid hebben genomen, het is leuk om te kijken wat iedereen verkoopt en hoe men eigenlijk half op straat leeft. Het is warm, de straaltjes lopen bij ons naar beneden dus we besluiten te stoppen en terug te gaan richting hotel. Als we langs een schooltje komen besluiten we voor alle leerlingen een pen en een keycord af te geven, men is er erg blij mee.
Nu we toch rijden besluiten we een rondje rondom Lac Rose (Het Roze Meer officieel: Lac Retba is een zoutmeer dat op 25 km van de hoofdstad Dakar van Senegal gelegen is. Het is door duinen gescheiden van de Atlantische Oceaan. Het dankt zijn naam aan de kleur van het water, die rose-achtig tot mauve is al naar het moment van de dag. Dit is te wijten aan het feit dat de hoge zoutconcentratie het licht anders breekt en aan de aanwezigheid van rode plankton en microbacteriën. Door de hoge zoutconcentratie (300-480 g/l) is vrijwel geen leven in het water mogelijk en blijven baders in het water drijven als in de Dode Zee. Het meer is drie meter diep, waarvan anderhalve meter uit zout bestaat en anderhalve meter uit water. Het water komt ondergronds vanuit de oceaan onder de duinen door zodat het gezuiverd wordt) te rijden, dan gaan we daarna zwemmen. Het is mooi om rond het meer te rijden inderdaad wisselen de kleuren afhankelijk van waar we rijden. Aan het einde van de tocht rond het meer moeten we nog een stuk door de zandduinen en we komen er goed doorheen.
Bij het hotel wordt ondertussen de auto van Ton en Threes opgeknapt door team Rescue en de auto ziet er al weer prachtig uit door deze kanjers.
Ik ga naar het zwembad en het is heerlijk, even genieten op een bedje, lekker poedelen in het water, even bijkletsen met mede teamleden en ondertussen genieten en relaxen. Dat is goed want morgen gaan we een lange dag tegemoet, om 06.00 uur moeten we al vertrekken, dat wordt vanavond vroeg eten en de wekker morgen op vijf uur. Er loopt een mager poesje rond het zwembad die het eerst op mijn jurk heeft voorzien, daarna gaat hij of zij achter een hagedisje aan en jawel hoor, beet! Ik sta te kijken met Leo van team Warme Gloed en de poes laat ineens de hagedis los. Ik heb nog nooit een gepensioneerd brandweerman zo snel omhoog zien springen toen de hagedis plots langs kwam! Niks mis met zijn reactievermogen hoor.
Morgen komen we aan Banjul, het voelt weer bijzonder om die aankomst mee te mogen maken. Banjul here we come!